Complexiteit van whisky als structuur-element

[Piet]

Op dit moment vrijdag 13 mei 22:00 uur, komt het woord complex 120 maal en complexiteit 39 maal voor op het forum. Totaal dus 159 keer. Na controle nagenoeg allemaal in de hier bedoelde context.

Hoewel we het dus vrij regelmatig over complexiteit hebben, is daarover nog geen afzonderlijk onderwerp gemaakt. Bij deze, zodat we het geheel aan onderwerpen onder deze rubriek verder kunnen completeren. Dit toch vooral omdat Whisky een van de, zo niet dé meest complexe drank is de we kennen (há, interessant discussie-onderwerp). En hoewel het als je deze rubriek leest inderdaad heel complex lijkt, is dat niet wat we daarmee bedoelen.

Met "een complexe drank" doelen we op de veelheid aan indrukken, geuren, smaken en aroma's die zich tijdens het savoureren van een whisky kunnen ontvouwen. Daarom wordt heel poëtisch ook wel gezegd, een waaier van aroma's die zich ontvouwd.
Er wordt ook wel eens gesproken over een "gelaagdheid" of "gelaagde" whisky. Dat heeft te maken met het verschijnsel dat de complexiteit vaak gedoseerd in de tijd, en na toevoeging van wat (druppeltjes) water, tot uiting komt. De aroma's hebben tijd nodig om vrij uit de drank te komen om zich te kunnen manifesteren. Het wordt soms ook vergeleken met het afpellen van de lagen van een Ui.

Complexiteit is dus de ontwikkeling (of ontvouwing) die een whisky in het glas én in de mond vertoont gedurende het drinken daarvan. Er wordt ook wel gesproken van een gelaagdheid. Laag voor laag laat zich smaken. Beweging, water, verwarming en tijd spelen hierbij een rol. Aanlengen met een beetje water, mede afhankelijk van het alcohol percentage, zal deze ontwikkeling helpen (zie ook De sterkte dan wel het alcohol percentage, Cask Strength (CS) ).

Complexiteit is een belangrijk element van de structuur en de structuur-balans van whisky en mag, wat heet ?, kan niet ontbreken in een top whisky.

De ontwikkeling is in alle smaak-elementen aanwezig, dus zowel in de geur, het aroma als gustatief (mond gewaarwording) aanwezig en kan zich ook in de afdronk nog manifesteren. Dit is (althans voor mij) een van de belangrijkste kenmerken van een top whisky. Een whisky die blijft boeien en verrassen tot de laatste slok en zelfs in het lege glas.