Het Whisky forum

Frankrijk is natuurlijk het land van wijn en cognac, maar malt whisky is daar ook bijzonder populair. Niet in de laatste plaats door toedoen van meesterkok en journaliste Martine Nouet, die in 2000 met Les routes du Malt een prachtig whiskykookboek op de markt bracht en haar bijnaam eer aandoet: "La Reine d'Almbique", ofwel "De Koningin van de Ketel". (Nightcaps 51)

De turf (peat) die bij het drogen van de gemoute gerst wordt gebruikt geeft een rokerige smaak aan het uiteindelijke distillaat. De Ieren gaan er prat op dat ze geen turf gebruiken en dat hun whiskies die rokerigheid niet bezitten. (Nightcaps 52)
Hierop is inmiddels één uitzondering: Connemara Irish Peated Single Malt Whiskey.

Het type vat waarin whisky rijpt, heeft niet alleen een belangrijke invloed op de smaak, maar ook op de kleur. Hoe vaker het vat gebruikt is, hoe lichter de kleur. Dit heeft niets te maken met het feit of de whisky licht, danwel zwaar van smaak is. Er zijn zeer lichte Islay's en zeer donkere Speysiders. Distillateurs gebruiken caramel als kleurstof om de whisky donkerder te maken. Dit gebeurt in zulke kleine hoeveelheden dat het in de smaak niet waarneembaar is. (Nightcaps 53)
Hoewel ? Zie ook het forum-onderwerp hierover: Whisky gekleurd met karamel ?

Het rijpen van Amerikaanse whiskey was in vroeger tijden de verantwoordelijkheid van de eigenaar van de saloon. De vaten werden namelijk rechtstreeks vanuit de distilleerderij geleverd en de bartender kon er mee doen wat hij wilde. Maar al te vaak werd het goedje versneden. Een bekend Amerikaans woord voor versneden whiskey is "rotgut". (Nightcaps 55)

Veel Schotten mogen niet dol zijn op de Engelsen, maar ze hebben de populariteit van Scotch in niet geringe mate aan hun zuiderburen te danken. Toen de Engelsen van cognac en wijn verstoken bleven na de Phylloxera plaag in Frankrijk, die de wijngaarden vernielde in de tweede helft van de negentiende eeuw, schakelden ze massaal over op het drinken van blended whisky en dat heeft de Schotse industrie een impuls gegeven die vandaag de dag nog merkbaar is. (Nightcaps 56)

Glenfarclas, een Speysider die nog steeds in particuliere handen is, beschikt over een prachtig bezoekerscentrum, met daarin de "Ship's Room", die bekleed is met de originele eiken lambrizering en het scheepsmeubilair van de Empress of Australia (1913-1952). (Nightcaps 50)

De stookketel van James Smith is een van de laatste die door de excise man in beslag is genomen en heeft dus een zekere historische waarde. De ketel is bewaard gebleven en wordt tentoongesteld bij de ingang van de Director's Room van de Glenfarglas distilleerderij. (Legendarische whiskyverhalen 65)