Waar kan jij om lachen in de whiskywereld?

[Fat Bastard!]

..... Het is niet voor niets dat dieren etiketten zo goed verkopen voor wijn. Niet omdat ze beter zijn, maar omdat er zo'n schattige kat of kikker of weet ik wat voor beest op staat. ....

le-Fat-bastard.jpg (82.31 KiB) 268 keer bekeken

[Mithras]

Maar natuurlijk. In Nederland kan je nog eens het geluk hebben geholpen te worden in een slijterij, [...]

Veel slijters kunnen je hier ook niet adviseren, dan moeten ze zelf toch al liefhebber zijn (dungezaaid?) en je kunnen verplaatsen in de smaak van de klant. Helemaal rampzalig wordt het wanneer mensen goed bedoeld whisky voor je gaan halen om cadeau te doen en niet weten wat je lekker vindt - dan kom de beste slijter er ook niet meer aan uit... (En ik maar steeds roepen dat ik van rokerig houd, krijg ik nog vaak bloemig spul voorgeschoteld ) Denk dat ik gewoon bij de verkeerde slijterijen hier in de regio Weert/Roermond ben geweest

En ik denk dat het klopt wat Dalmore/Macallan betreft (al ben ik nog een beginner), veel mensen over de hele wereld hebben meer te besteden maar zich (nog) niet verdiept in het wereldje van de whisky. Dan ben je natuurlijk een perfect slachtoffer voor dat soort praktijken Maar ja, wie is dan de gek? De destilleerder/aandeelhouder die daar handig gebruikt van maakt en mensen levert wat ze willen, of degene die zich blauw betaalt voor een middelmatige whisky, maar dus wel de 'experience' heeft gehad waar 'ie andere beginners mee de loef afsteekt? Als business model voor de korte termijn snap ik het wel.

Maar zo doet het toch ook een beetje pijn om de Lagavulin 16 veel in de aanbieding te zien - ondanks de chill filtering en karamel toch mijn eerste liefde (mocht mijn vrouw meelezen: alleen op single malt gebied hoor ). Zo breek je een goede reputatie toch ook weer af en of dat op de lange termijn slim is? Maar daar heb je tegenwoordig al een bijzondere aandeelhouder financier voor nodig, wil men daar gevoelig voor zijn.

[defeatless]

Wat Cor omschrijft is natuurlijk ook gewoon waar. Als ik zeg dat ik een whiskyliefhebber ben dan krijg je soms te horen 'ik ook! Ik heb wel eens Blue Label gedronken'.
Het referentiekader is in die zin gewoon heel erg beperkt. Als je in zo'n geval zegt: 'ja, ik ook, maar ik heb over het algemeen liever een single malt' dan slaat het gesprek gelijk dood, want mensen hebben vaak gewoon simpelweg geen idee.

In die zin zijn mensen al helemaal in hun nopjes met een Glenfiddich 15yo voor je als cadeau. Want dat is 1.) een dure fles 2.) 15!!!! jaar oud!!!! 3.) echt wel een stapje extra tov de beginners fles 12yo (vertelde de slijter bij de Gall) en 4.) moet je kijken wat een mooie fles dat is!

[Uridium]

Grijnzzzzz... Als mensen tegen mij zeggen, dat ze JW Blue Label hebben gedronken, dan zeg ik altijd: "tjee, die viel tegen hé?!". Maar ik heb soms ook van die kakkers tegenover me, die zeggen: "ik drink uitsluitend single malt...". Dan zeg ik meestal: "goh, dan doe je jezelf véél tekort!".
Het belangrijkste vind ik altijd, óók bij wijn en andere dranken: drink wat je lécht lekker vindt, niet wat duur of zeldzaam of hip is. Aan de ene kant van het spectrum: ik gaf eens een wijnproeverij voor dames van 65+.
Ik had een pak Liebfraumilch van de Aldi gehaald á € 2,29 per liter en in een prachtige karaf geschonken. Die vonden de meeste dames het allerlekkerst! En aan de andere kant: ik heb ooit Romanée Conti gedronken - één fles voor 30 vinologen, in de kelder van de maker (DRC). Dus mijn lullige slokje was ca. € 333,- waard, want een fles kost € 10.000,-. Was het lekker? Nee! Had me alstublieft die € 333,- in m'n hand gegeven, dan was ik naar de Leclerc gerend en had ik wél lekkere Bourgogne gekocht.
Ik heb een allergie ontwikkeld voor 'gel** over te duur spul" en een zwak voor "Het is vast niets, maar ik vind Teacher's wel lekker.' Ik vind Teacher's toevallig ook een verrassend goede dram voor amper € 20,- per liter!

PS: als je het woord gel** voluit schrijft, dan wordt het automatisch vervangen door "klets"... wat een ontzaglijk geklets!!!

[sanders_spirit]

Haha, ik heb gelukkig in mijn kring iedereen zo ver dat ze zeggen: 'doe Sander maar geen whisky kado, laat hem zelf maar wat uitzoeken.' Moet wel even lachen om dat laatste stukje van Defeatless, jup!

En ook herkenbaar dat van het proeven. Ik hou ervan blind te proeven, het label bevooroordeeld. Zo schatte ik laatst mijn favoriete 'budget' Ballantine's Finest veel ouder en duurder in dan hij was. Meevallertje dat dat zo viel. Toch blijf ook ik duurder spul proberen, al is het maar om het hele spectrum in beeld te hebben zoals met je wijn. Niet te zuipen misschien, maar je hebt wel de ervaring en de lering dat het de moeite niet is.

[Casketje]

Volledig eens Cor - is hier in België trouwens niet anders. Het aantal mensen dat echt consequent op zoek is naar cask strength en bereid is om vlotjes meer dan 100 euro per fles te betalen kan ik in de winkel waar ik af en toe eens help echt op m'n twee handen tellen, en ik ken ondertussen alle vaste klanten wel. Ook daar zijn er vaak mensen die Macallan of Dalmore op een voetstuk plaatsen en supertrouw zijn aan beide merken. Wat helpt is als je ze iets laat proeven, maar ook dan is het vaak "lekker, maar 't is toch mijn Macallan niet, die is veel zachter". En daar stoor ik me een beetje aan bij mensen zoals Ralfy of andere "whisky influencers" waar alles op hogere alcohol moet zijn en zo min mogelijk verpakking: zo werkt de retailwereld niet in 99% van de gevallen. En al zeker whisky of andere luxeproducten waar marketing, laat ons eerlijk zijn, 99% van het product maakt. Want hoe graag wij ook €150 of €200 of nog veel meer betalen voor een 25-jarige whisky of een "unieke" single cask, ZO zeldzaam zijn die op het einde van de dag niet - en met de huidige overstock waar elke distillery in tussen mee zit zullen ze zelfs nog minder zeldzaam worden.