Terug naar de vraag. Ik heb er geen geheim van gemaakt recent vrij veel recensies hier en daar gelezen te hebben. Daarbij viel me op dat erg vaak een botteling van een jaar of 30 oud een hoge score krijgt, ook als het gaat om 'relatief eenvoudige' blends (Teachers, Chivas, die categorie). Mijn vraag is nu hoe zoiets komt.
Waren de blends zoveel beter in die tijd? Blijven vooral de flessen over van bijzonder goede generaties? Rijpt de drank toch stiekem wat door in de fles tegen het idee in? Of is het allemaal meer prozaïsch en worden de proevers al enthousiast doordat het zo bijzonder is een dergelijk oude whisky in handen te hebben?
Heeft er misschien iemand zelf vergelijkingsmateriaal in handen om hier iets moois over te kunnen zeggen?
Ik heb overigens geen wetenschappelijk onderzoek gedaan, dus het is vooral een indruk van me dat het zo is. Om e.e.a. kracht bij te zetten hier toch een aantal voorbeelden:
- Teachers Highland cream ~1985 krijgt van Serge 86 punten
- Famous Grouse 1985 krijgt 84 punten van hem
- Chivasversies van de jaren 50 tot de jaren 70 krijgen ook allemaal halverwege de 80
- Een Islay Mist 8yo van half jaren 70 krijgt gemiddeld 85 punten van vijf MM, terwijl een recentere 17yo van (slechts één MM) 80 punten krijgt.
- Luca Chichizola geeft een Johan de Loper rood label ~1980 82 punten en de versie van 2007 slechts 65 (dat laatste kan ik het in elk geval wel weer mee eens zijn).
[het valt trouwens ineens wel op dat Serge voor een hoop van de gevallen verantwoordelijk is
]
. Hoewel, toen was er veel minder internet om lol uit te halen. Ik vind het idee van meer kwaliteit in de blends omdat er nou eenmaal meer kwaliteit was wel interessant. Aan de andere kant kan ik me economisch juist weer voorstellen dat in tijden van overvloed (en dus lage prijzen?) het goedkoop houden van de blends ook van belang is. 
