Wat zijn jouw criteria om scores toe te kennen?

[Yapi]

ah, misschien nog even ter verduidelijking, love it or hate it, ja, allemaal goed en wel, maar ik vraag mij toch gewoon af hoe bepaalde mensen scoren...

Ik sluit mezelf gemakkelijk aan bij Johan van Onversneden, das altijd leuk, zo'n referentie hebben. En bij Serge ook, al komen we niet overeen in scores, we hanteren wel dezelfde "marge".

Gemakshalve ga ik uit van een "nulmeridiaan"
Een whisky die vol genoeg is en fruitig genoeg is bij mij altijd een 85. Das mijn nulmeridiaan. Alles draait daar rond. Mijn pappenheimers. Vol in de mond, fruitig in de k*nt haha. Ik wil gewoon iets in het midden leggen, maar ik zou graag van iedereen die aan een vbt meedoet gewoon op voorhand willen weten wat hun "musts" zijn in een dram... Fruit? Turf? Zilt? Avontuur? Gras? Bloemen? Mineraliteit? Volheid in de mond? Dat mis ik soms een beetje nu. Dat verhindert me soms om te begrijpen dat je aan deze whisky een 78 kunt geven. Zo'n volheid in neus en in afdronk, dat snap ik niet goed.

nu nogmaals, is puur in het midden leggen, en open zijn dat ik iets niet snap en waarom... niemand hoeft zich aangevallen te voelen

[Yapi]

dus ga je dan voor meer sherry (rood fruit), volheid, hoger alcoholpercentage, langere afdronk, iets meer hout, wat boenwas enz?

interessant dit haha

[Soundwave]

ah, misschien nog even ter verduidelijking, love it or hate it, ja, allemaal goed en wel, maar ik vraag mij toch gewoon af hoe bepaalde mensen scoren...

Ik sluit mezelf gemakkelijk aan bij Johan van Onversneden, das altijd leuk, zo'n referentie hebben. En bij Serge ook, al komen we niet overeen in scores, we hanteren wel dezelfde "marge".

Gemakshalve ga ik uit van een "nulmeridiaan"
Een whisky die vol genoeg is en fruitig genoeg is bij mij altijd een 85. Das mijn nulmeridiaan. Alles draait daar rond. Mijn pappenheimers. Vol in de mond, fruitig in de k*nt haha. Ik wil gewoon iets in het midden leggen, maar ik zou graag van iedereen die aan een vbt meedoet gewoon op voorhand willen weten wat hun "musts" zijn in een dram... Fruit? Turf? Zilt? Avontuur? Gras? Bloemen? Mineraliteit? Volheid in de mond? Dat mis ik soms een beetje nu. Dat verhindert me soms om te begrijpen dat je aan deze whisky een 78 kunt geven. Zo'n volheid in neus en in afdronk, dat snap ik niet goed.

nu nogmaals, is puur in het midden leggen, en open zijn dat ik iets niet snap en waarom... niemand hoeft zich aangevallen te voelen

hmzzz ik scoor denk ik een beetje op dezelfde manier, maar dat kan hoog of laag zijn bij al die dingen die je opnoemt. Om de 90 of hoger te halen moet ik vooral een "YES! meer graag!" of WOW! effect hebben. Dat kan bij mij zowel een fruitige sherrybom, een droge witte wijn whisky, een heftige bourbon of een turfkanon zijn. Wel is het zo dat op bourbonvaten gerijpte wat oudere whiskies met witfruitige en/of waxy en mineralige tonen een streepje voor hebben tov sherryvaten of veel turf.

[Yapi]

ik had al door dat wij min of meer toch op hetzelfde "kicken", Pieter. Mooie voorkeur beschrijf je daar!

[Matti]

[...] ik zou graag van iedereen die aan een vbt meedoet gewoon op voorhand willen weten wat hun "musts" zijn in een dram... [...] Dat verhindert me soms om te begrijpen dat je aan deze whisky een 78 kunt geven. Zo'n volheid in neus en in afdronk, dat snap ik niet goed. [...]

Ik denk dat dat met een aantal dingen te maken heeft.

Allereerst ervaring en evolutie van smaakzin. Als voorbeeld: de eerste keer dat ik een springbank 12 CS proefde was 2 maanden na mijn eerste malt. Die score heb ik voor de grap net even opgezocht: 75. De notitie was kort: 'eerst zoet, dan bitter, bijna onaangenaam'. Inmiddels proef ik in dat bittere, die olieachtigheid juist de complexiteit van Springbank en scoor ik diezelfde fles hoog in de 80 (hij is bijna op ). Ik heb zelf het idee dat mijn scores gemiddeld gezien consistenter zijn geworden naarmate ik meer ervaring op heb gedaan.

Verder is ieders score-systeem natuurlijk anders: sommigen scoren op complexiteit, sommigen op volheid, sommigen puur op 'is dit lekker', anderen weer op fruitigheid of kracht. De meesten zullen een combinatie van die factoren hanteren waardoor individuele scores per definitie niet vergelijkbaar zijn (tenzij je, zoals je zegt, mensen vindt die eenzelfde smaak en scorestramien hanteren).

[Matti]

hmzzz ik scoor denk ik een beetje op dezelfde manier, maar dat kan hoog of laag zijn bij al die dingen die je opnoemt. Om de 90 of hoger te halen moet ik vooral een "YES! meer graag!" of WOW! effect hebben. Dat kan bij mij zowel een fruitige sherrybom, een droge witte wijn whisky, een heftige bourbon of een turfkanon zijn. Wel is het zo dat op bourbonvaten gerijpte wat oudere whiskies met witfruitige en/of waxy en mineralige tonen een streepje voor hebben tov sherryvaten of veel turf.

Ik zou het niet beter verwoord kunnen hebben, inclusief de lichte voorkeur aan het einde. Dus doe ik dat ook niet. Hierboven, dat is hoe ik scoor.

[Soundwave]

[...] ik zou graag van iedereen die aan een vbt meedoet gewoon op voorhand willen weten wat hun "musts" zijn in een dram... [...] Dat verhindert me soms om te begrijpen dat je aan deze whisky een 78 kunt geven. Zo'n volheid in neus en in afdronk, dat snap ik niet goed. [...]

Ik denk dat dat met een aantal dingen te maken heeft.

Allereerst ervaring en evolutie van smaakzin. Als voorbeeld: de eerste keer dat ik een springbank 12 CS proefde was 2 maanden na mijn eerste malt. Die score heb ik voor de grap net even opgezocht: 75. De notitie was kort: 'eerst zoet, dan bitter, bijna onaangenaam'. Inmiddels proef ik in dat bittere, die olieachtigheid juist de complexiteit van Springbank en scoor ik diezelfde fles hoog in de 80 (hij is bijna op ). Ik heb zelf het idee dat mijn scores gemiddeld gezien consistenter zijn geworden naarmate ik meer ervaring op heb gedaan.

Verder is ieders score-systeem natuurlijk anders: sommigen scoren op complexiteit, sommigen op volheid, sommigen puur op 'is dit lekker', anderen weer op fruitigheid of kracht. De meesten zullen een combinatie van die factoren hanteren waardoor individuele scores per definitie niet vergelijkbaar zijn (tenzij je, zoals je zegt, mensen vindt die eenzelfde smaak en scorestramien hanteren).

Dat van die evolutie is zeker waar! Ik denk er om die reden ook wel eens aan om weer eens een paar van mijn eerste favorieten opnieuw te proeven. Kijken hoe ik daar nu tegenaan kijk. Tis nu ook al zo dat mijn voorkeur nog wel dezelfde is, maar 2 jaar geleden bleef ik echt uit de buurt van alles wat naar Islay riekte of van die zware Aberlour sherrybommen, terwijl ik ook daar nu vaak genoeg echt van geniet.
Verder denk ik niet zo heel vaak in punten, maar doe ik het bijna alleen tijdens de VBT's. Ik denk dat ik dan net wat makkelijker hoger scoor dan sommige anderen die verder redelijk dezelfde standaarden hanteren, maar dat komt denk ik ook omdat mensen hun 'baseline' toch een beetje verleggen als ze eenmaal héél veel topwhiskies hebben gedronken. Soms zie je bij de 'wat heb je vandaag gedronken' topic dingen voorbij komen dat ik denk, tsja probeer dan nu nog maar te genieten van die 12yo van €30 Overigens was mij al vaker opgevallen dat de mensen met wie ik dezelfde voorkeuren deel, dat die ook vaak dezelfde dingen uit een whisky halen als ikzelf. Vind dat wel een interessante conclusie. Tenslotte zou je verwachten dat iemand met een hele andere voorkeur toch ook gewoon dezelfde dingen zou moeten noemen.

[Banzai]

ah, misschien nog even ter verduidelijking, love it or hate it, ja, allemaal goed en wel, maar ik vraag mij toch gewoon af hoe bepaalde mensen scoren...

Ik sluit mezelf gemakkelijk aan bij Johan van Onversneden, das altijd leuk, zo'n referentie hebben. En bij Serge ook, al komen we niet overeen in scores, we hanteren wel dezelfde "marge".

Gemakshalve ga ik uit van een "nulmeridiaan"
Een whisky die vol genoeg is en fruitig genoeg is bij mij altijd een 85. Das mijn nulmeridiaan. Alles draait daar rond. Mijn pappenheimers. Vol in de mond, fruitig in de k*nt haha. Ik wil gewoon iets in het midden leggen, maar ik zou graag van iedereen die aan een vbt meedoet gewoon op voorhand willen weten wat hun "musts" zijn in een dram... Fruit? Turf? Zilt? Avontuur? Gras? Bloemen? Mineraliteit? Volheid in de mond? Dat mis ik soms een beetje nu. Dat verhindert me soms om te begrijpen dat je aan deze whisky een 78 kunt geven. Zo'n volheid in neus en in afdronk, dat snap ik niet goed.

nu nogmaals, is puur in het midden leggen, en open zijn dat ik iets niet snap en waarom... niemand hoeft zich aangevallen te voelen

Bart, ik voel me zeker niet aangevallen hoor maar besef jij wel dat 78/100 best wel een mooie score is? Met zo'n score op het schoolrapport durf ik gerust naar huis. Ik vond de neus van deze malt best wel interessant en lekker maar in de mond viel deze me tegen. Ik miste tegelijk wat complexiteit en balans en daarom vind ik mijn score van 78 gerechtvaardigd. Ik zie soms ook grote verschillen in scores tussen de whisky-experts. Bijv. een Kavalan Solist C#B070604002 kreeg volgende scores: Rich Howard (78), Olivier Klimek (85) en Ho-Cheng Yao (90) en een Springbank 1998 MoS krijgt van Johan een 81 en van Serge een 90. Ik vermoed dat ik waarschijnlijk andere marges heb in het toekennen van punten dan jij. Ieder z'n waarheid zeker?

[Piet]

Ik heb ook wat van die drempeltjes. Het moge bekend zijn dat ik probeer "objectief" te scoren. Dus naar de kwaliteit van het product, los van mijn voorkeur. En ja dat is zeker niet altijd eenvoudig.

Echter. Voor de VBTs ga ik bij de aanschaf uit van verkrijgbare scores die redelijk breed gedragen zijn. Helaas lukt dat niet altijd. Meestal heb ik die zelf ook nog niet geproefd.
Een uitgangspunt is dat ik in principe niets aanschaf onder de 80. Dat is zo voor de VBT's maar ook mijn eigen gebruik.
Eigenlijk wil ik geen whiskies meer drinken die minder dan onder 80 scoren. Reden dat een whisky bv 83 i.p.v. 86 krijgt kan zijn te weinig body (vaak té laag abv), té korte afdronk (dan was te verwachten) etc.

85 en hoger houdt in dat een whisky heel lekker is, een goede structuur heeft en een zekere complexiteit.
90 en hoger zijn de absolute toppers waarop eigenlijk niets aan te merken valt. Een heerlijke en complexe whisky waarvan ik graag meerdere flessen zou hebben. Inderdaad met een Wauw-factor.

Aan 95 of hoger ben ik nog nooit toegekomen maar onder het mom van "er moet iets te wensen blijven" en "dream on" blijf ik hopen.

Bij bovengenoemde wordt de prijs niet meegewogen. En dat is maar goed ook want anders is het nutteloos bij een blinde proeverij.

[Matti]

Wat misschien ook wel leuk is om mee te nemen in de discussie is wat ik even 'scorecompressie' zal noemen. Ik merk dat naarmate mijn scores hoger worden de drempel om een stapje omhoog te gaan (bijv. van 88 naar 89) steeds hoger wordt. Het voelt een beetje als een logaritmische schaal (iedere stap omhoog is significant groter dan de vorige stap omhoog).

Een grappig gevolg daarvan is dat ik heel goed weet of een whisky een 87 of een 89 is terwijl ik het verschil tussen een 74 en een 76 hoogstwaarschijnlijk niet consistent zou kunnen aangeven (laat staan het verschil tussen een 52 en een 54).

Om dat even te relateren aan de post van Alex (Banzai): waar mijn schaal voor fatsoenlijke whisky loopt van 75 tot 93 kan het natuurlijk heel goed zijn dat die van iemand anders loopt van bijv. 60 tot 90, waardoor zeker de lagere scores (door de scorecompressie) moeilijk te vergelijken zijn.

[Piet]

Verder denk ik niet zo heel vaak in punten, maar doe ik het bijna alleen tijdens de VBT's.

Als ik een clubtasting heb, van 5 of 6 drams, ben ik zo wie zo een van de enkelingen die noteert laat staan scores toekent.
Echter, ik score een whisky bijna altijd al direct ná de eerste slok en ga daarna verfijnen.

Die eerste score blijft meestal goed staan en de betreffende whisky houdt dan meestal ook zijn plek in de finale ranking.
Het is maar zelden dat er nog een wisseling plaats vindt van, "O die is eigenlijk toch beter dan die...."

[I_SPEY]

Een whisky die vol genoeg is en fruitig genoeg is bij mij altijd een 85. ? Das mijn nulmeridiaan. Alles draait daar rond. Mijn pappenheimers. Fruit? Turf? Zilt? Avontuur? Gras? Bloemen? Mineraliteit? Volheid in de mond? Er zijn toch zat mensen, die deze smaken herkennen? Dat mis ik soms een beetje nu. Wat bedoel je? Dat verhindert me soms om te begrijpen dat je aan deze whisky een 78 kunt geven. Waarom? Leg aub even uit!

... niemand hoeft zich aangevallen te voelen

Waarom zouden we

dus ga je dan voor meer sherry (rood fruit), volheid, hoger alcoholpercentage, langere afdronk, iets meer hout, wat boenwas enz?
interessant dit haha

Ja, Bart, dat zou zo maar kunnen. Maar één ding: je vindt een whisky erg lekker(om wat voor redenen ook), of gewoon lekker, matig of gewoon bagger. Wij oordeelen hier met z'n allen gezellig over hoe wij(per persoon) whisky ervaren, van hoog tot laag. Dus is de whisky afhankelijk van ons en niet andersom. Dus wat jij lekker vindt, hoef ik of Johan of Piet helemaal niet lekker of niet zo lekker te vinden.
Hetgeen ik nu voor heb, is dat als je aan 32 mensen vraagt wat ze van de whisky vinden, er in principe 32 verschillende smaken op tafel kunnen komen. Het leuke is, dat er erg veel zgn. raakvlakken komen(dat iemand met z'n tasting notes aardig bij jouw of iemand anders in de buurt zit). Vraag het 100 mensen en ik ben er van overtuigd, dat er 97 'n iets andere smaak vertonen en er 3 zijn die bijna het zelfde hebben geschreven.

Just my two cents!

[johan brugge]

Dit is weer zo'n straatje zonder eind. Iedereen hier heeft zonder twijfel andere normen om een whisky een quotering te geven. Ik geef toe dat ik 90 % van de notities hier zelfs niet eens lees. Ik haal de reviews van diegenen eruit waarvan ik hun voorkeur (redelijk) weet om te peilen of iets al dan niet mijn smaak is. Ik quoteer een whisky gewoon op het feit of ik hem lekker vind of niet. En zelfs dat hangt af van verschillende factoren die nog steeds evolueren.
Voor de rest ga ik volledig akkoord met wat René zegt.