Glencadam 1974 37yo Whisky-fässle, 41.5%

[turfsmurf]

Hieronder bespreek ik de laatste helft van een sample van een bottle share (bedankt Christof!). Helaas, helaas helaas heb ik te lang getwijfeld of ik hier een fles van zou kopen, want op. Om deze whisky te eren bij deze de afscheidsrede:

Glencadam 1974 37yo, Whisky-fässle & Whiskybase, Refill sherry, 41.5%

Uiterlijk: goud. 3rd fill sherry misschien? Dikke tranen, ziet er lekker vettig uit.

Geur: whoa. Dit is zo'n beetje de meest intens fruitige whisky die ik heb geproefd. Het is niet zo zeer echt fruit maar wat je in snoepgoed aantreft. Een beetje als een net geopende zak winegums. Het is niet mogelijk om specifieke vruchten te duiden. Door de rijping is er een soort 'superfruitgeur' ontstaan die allerlei associaties los maakt: kiwi, aardbei, ananas, (zeer) rijpe banaan, bananenschuimpjes zelfs. Vers geschrapte worteltjes(?!). Ook wat verse kruiden als thijm en een snippertje pepermunt. Na een tijdje komt er ook wat stoffige zolder/iets licht olieachtigs naar boven, beetje leer zelfs.

Wel handig dat deze zo relatief laag in de alcohol zit, zo kun je makkelijker blijven snuffelen zonder dat je neus eraf valt. Eigenlijk wil ik alleen nog maar snuffelen en niet drinken, maar vooruit dan maar...

Smaak/finish: het fruit verandert snel in een zoetige/granige smaak. De houtinvloed is duidelijk merkbaar, doch niet te droog en slechts een klein beetje bitter. Houtkruiden als gemberpoeder en kaneel blijven over in de mondholte. De afdronk is relatief kort, maar nog steeds minstens een kwartier. De droogte valt enorm mee. Ik heb 12-jarige whisky's geproefd die veel drogender waren. De afdronk krijgt iets licht wasachtigs mee en meer groene kruiden als rozemarijn. De enorme fruitshot aan het begin is weg, maar vormt nu samen met de houtkruiden een potpourri-achtige smaak.

Conclusie: een enorm lekkere whisky. Hout is aanwezig, maar overheerst niet. Gelukkig is deze op tijd gebotteld! Het had niet veel langer moeten duren of hij was wettelijk onverkoopbaar geworden. Deze whisky is een fraai voorbeeld van het verschil tussen een cask strength whisky van rond de 40% en een aangelengde van rond de 40%. Zou dit megafruitprofiel zo nog gemaakt worden? Ik hoop het, maar ik ben bang dat dit een beetje een uitgestorven soort lijkt te worden.

Ondanks de in verhouding wat korte finish een dikke 92 punten en die geef ik niet vaak. Wie weet op welk puntental deze was gekomen als hij iets eerder op een wat hogere sterkte op de fles zou zijn gegaan?