Zo, eindelijk dan een plan ten uitvoer gebracht en vanmiddag de volgende vijf op een rijtje gezet:
- Bunnahabhain XVIII 43%
- Yamazaki 18 43%
- Highland Park 18 43%
- Talisker 18 45,8%
- Laphroaig 18 48%
De Yamazaki valt specifiek op omdat die voor mij een cederhout bourbonnoot heeft die de andere vier niet of veel minder hebben. Ik vraag me af of dat komt door het gebruik van Japans eiken, of dat het toch gewoon overwegend Amerikaans eiken is ook al zeggen ze dat er ook gebruik is gemaakt van sherryvaten.
Het is erg moeilijk om te zeggen dat er een de winnaar of verliezer is, ze zijn allevijf zeer de moeite waard. De Bunnahabhain en Yamazaki zijn de minst rokerige, de Highland Park ervoer ik als zowel iets zoeter als ook licht rokerig achterin de keel, en de Talisker en met name de Laphroaig zijn het meest peaty (verrassend, ik weet het
).
Ik denk dat het meer aankomt op moment van de dag of op het seizoen dan op echt grote verschillen in kwaliteit, om te bepalen in welke ik het meest zin zou hebben.
De Bunna drinkt het makkelijkst weg, wat een positieve eigenschap is, maar is daardoor wellicht ook iets minder spannend. De Yamazaki heeft voor mij de meeste bourboninvloeden, de Highland Park is zowel zoet als licht rokerig en is daardoor voor mij meer allround, de Talisker is voor de vroege herfst en de Laphroaig voor de late herfst. Zoiets...
Het zit tussen zuur en oude kasten in ('musty') en hoe meer ik er op let hoe ondrinkbaarder ie wordt. Jammer, dat wordt een voor IN de koffie.
restje Big Smoke op,moet weer eeen nieuwe halen 
en daarna een Laphroaig 10yo OB 
