Uiteindelijk eens gekeken of ik werk kon maken van een fles die al sinds de release op de wensenlijst stond. Een prachtige Blair Athol uit 1988 van Signatory Vintage. Na wat communicatie een marktconforme deal kunnen maken en besloten de fles maar gewoon op te halen, gewoon omdat het kan. Geen gedoe met PostNL en breukrisico’s en een goed uur rijden vanaf de woonplaats was ook wel te doen. Zo gezegd zo gedaan, na mn werkdag vandaag ( Woensdag ) zou ik m op gaan halen. Tegen de vrouw voor de gek gezegd joh anders kom je met onze zoon met de trein (vindt ie fantastisch) richting mn werk en dan gaan jullie mee. Supportive als ze is, besloot ze het nog te doen ook! Het was immers toch mn verjaardagscadeautje, dus waarom niet dacht ze. Ik zeg nou dan eten we onderweg ergens wat bij een M....lds met zn 3en, gewoon omdat het kan. Dus vrouw en kind (net 2 jaar oud) opgepikt van het station en koers gezet richting de bestemming.
Onderweg lekker kletsen met elkaar en met onze zoon die flink begint te praten. Alles benoemend en vertellend wat hij gedaan heeft die dag en onderweg ziet op de weg en in de weilanden. Soms tot op het irritante aan toe papa... papa... mama... mapa (wat hij zegt als hij ons beider aandacht wil
), gewoon om ook maar mee te kunnen praten met paps en mams voorin. Zo irritant dat het ook aandoenlijk en hilarisch tegelijk is. Uiteindelijk aangekomen, fles bekeken en afgerekend (alles Corona proof, buiten de deur met mondkapjes en contactloos, vrouw en kind in de auto) en binnen 5 minuten alweer koers richting huis. Eigenlijk stelde het niets voor maar zoals met veel dingen: het is maar wat je er zelf van maakt. Maar... dus eerst nog richting die grote M. Met alle nieuwe maatregelen konden we vandaag nog net binnen eten, wat vanaf morgen toch weer een onmogelijkheid zou zijn. We stappen het restaurant binnen en een surreëel beeld vangt ons vrijwel gelijk. We worden netjes welkom geheten door een man achter een stand. Een man met een verstandelijke beperking die de taak heeft gekregen om gasten op te vangen, uitleg te geven, gegevens te noteren en ons eetsmakelijk te wensen. Prachtig om te zien. Ik werk zelf in de gehandicaptenzorg dus ik kan het erg waarderen dat zo’n man zich op deze manier nuttig mag maken en zo normaal mogelijk deel mag nemen in het gewone leven. Daarna bestellen, wachten en eten zoals altijd.
Eenmaal aan tafel merken we ineens op dat het restaurant belachelijk leeg is terwijl het midden onder etenstijd is (17:30). 4 van de pak um beet 60 tafels bezet waar je normaal vaak niet kan zitten vlakbij een snelwegresraurant rond deze tijd. Je beseft maar weer eens dat we in een bizarre tijd leven. Ondertussen zit onze zoon nietsvermoedend en gevangen in al z’n onschuld, heerlijk zn patatjes te dippen in de saus en volop te genieten. Daarna eet meneer voor het eerst een hamburgertje zoals het ‘hoort’: netjes met 2 handjes vasthouden en afhappen (eerder trok hij die dingen uit elkaar en werd het dus 1 pestbende
). Ondertussen is hij druk oefenend met hoe je dat nou uitspreekt. Hammebugger, Bugge, hamme, veesje, hammeburger, lekker, jaaa, tatjes, sause! We genieten als ouders volop van dat schouwspel terwijl we zelf ook onze maaltijd wegwerken.Terwijl we daar zitten krijg ik ineens zo’n besefmomentje. Wat begon als ‘gewoon’ ff een flesje kopen en ophalen zonder een verder gevoel of verhaal daar bij, business as usual, merk ik ineens dat ik bevangen ben geraakt in zo’n moment waarvan je over een jaar of wat die fles uit de kast trekt en zegt ‘Oh ja! Weet je nog?!’: Die zijn we toen spontaan met z'n 3en wezen ophalen in die bizarre Corona tijd, eindigend in een bijna leeg M....lds restaurant midden onder het avondeten. Met onze kletsende zoon en z’n ‘hammeburger’ en de gezelligheid en het plezier als gezin in de auto.
Uiteindelijk vervolgden we onze weg naar huis en ‘moest’ er in de auto nog even gebeld worden (met beeld) naar opa en oma, waar we een half uur later ook nog maar spontaan op de bank eindigden om de eerste oliebol van het seizoen weg te werken. Moeders werkt bij een bakkerij waar ze vandaag een verse oliebollenkraam hadden.
Alles bij elkaar veel later dan gepland maar met een voldaan gevoel thuis op de bank geploft, met een prachtige fles in de kast er bij. Een fles waar ineens een mooi, apart, persoonlijk en tegelijkertijd simpel verhaal aan zit.
Wat begon als een doodgewone transactie, eindigde in een onwijs leuk en ongepland Corona proof familie uitje in een bizarre tijd. Misschien ben ik een sentimentele kl**tzak maar voor mij is whisky beleving, whisky is herinneringen maken en whisky is iets persoonlijks. Iets wat voor mij nu in 1 klap aan deze fles kleeft. Ergens stelt deze hele beleving in al z’n simpelheid misschien maar weinig voor, en toch....zijn het hier die kleine dingen die het m doen
Ik ben benieuwd of er hier mensen zijn met een mooi, bizar, persoonlijk, apart, ludiek of bijzonder verhaal achter 1 of meerdere van hun flessen hebben zitten en dat hier willen delen!
, grappig. Super en fijne ervaring. 
Das mijn geheim. Wil best delen maar dat gaat je kosten... 
.
