Discussie over de prijs van een fles whisky - wat bepaalt wat je over hebt voor een fles?

[Reichenbach]

Ik kan me best voorstellen dat ik 100 euro betaal voor een goede NAS, bijvoorbeeld eentje van Compass Box. Maar die zal dan ongetwijfeld bestaan uit whisky ouder dan 3 jaar.

Zelfs daar kun je aan twijfelen. https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... -whisky-cb

[Bram84]

Dit is een voorbeeld waar geen haar op mijn hoofd aan denkt om deze aan te schaffen... raar toch! Goede recensies, mooi label, enz...
Hier denk ik dan dat de verkopers op hun kop zijn getikt om zulke absurde prijzen te vragen voor deze whisky.
Hoe wordt eigenlijk een prijs bepaald door distillery en slijter? Soms heb ik toch de indruk dat dit met de natte vinger gebeurt hoor. Kan me moeilijk voorstellen dat het zo duur was om 'm te maken.

[MisterMonkeyDonkey]

Idd een hele moeilijke. Er speelt vanalles mee: leeftijd, distillery, vintage, single cask, cs/ncf?,...
Wb score van bekenden is voor mij het belangrijkst.
Al vind ik 100euro voor een 3j ook sowieso te veel.

Ik heb geprobeerd er een formule op te plakken, maar het lukt me niet. Er spelen teveel dingen mee... Buikgevoel ftw!

[Reichenbach]

Ik heb geprobeerd er een formule op te plakken, maar het lukt me niet.

Moet je ook maar niet doen; dan krijg je hier heel wat over je heen is mijn ervaring.

[Wouter1981]

Ik kan me best voorstellen dat ik 100 euro betaal voor een goede NAS, bijvoorbeeld eentje van Compass Box. Maar die zal dan ongetwijfeld bestaan uit whisky ouder dan 3 jaar.

Zelfs daar kun je aan twijfelen. https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... -whisky-cb

Als je je iets meer verdiept in het voorbeeld dat je zelf geeft, dan zie je dat daar 1% 3 jaar oude whisky in zit en 99% whisky die een stuk ouder is. Dit hebben ze juist gedaan om de hele discussie met de SWA aan te kaarten.
Niet echt een heel goed voorbeeld dus.

Daarnaast is deze fles sowieso ver buiten mijn prijscategorie. Ik zoek mijn flessen in de categorie 60-130 euro. Dus ook al zat er 60 jaar oude whisky in, ik zou hem nog niet kopen.

Brengt me op een 4e beoordelingscriteria die ik nog niet eerder genoemd had:
- je eigen budget.

Wat voor de een duur is, is voor de ander een normale prijs.

[Reichenbach]

Als je je iets meer verdiept in het voorbeeld dat je zelf geeft,

Daar heb ik me ook in verdiept, daarom kom ik er mee. Feit blijft dat het allemaal marketing is, ook dit.
Productie en opslagkosten zijn maar een fractie van wat de fles moet opbrengen, zelfs bij heel oude whisky's. De rest is gebakken lucht. Zolang we bereid zijn hier voor te betalen blijft het door gaan.

[Willum]

Ik kan een heel verhaal ophangen over factoren die spelen maar uiteindelijk is het voor mij toch vooral het gevoel waarop ik beslis.

Dat kan enorme nieuwsgierigheid zijn naar aanleiding van eerdere samples/flessen die vergelijkbaar zijn maar soms ook de angst om het anders te missen (de eerder genoemde fomo). Daarbij speelt ook altijd een rol welke whisky's ik nog in de kast heb staan en hoe vaak ik de dagen ervoor al een mandje naar de kassa heb geklikt. Er komen maandelijks buitenkansjes en 'once in a lifetimes' voorbij; soms laat ik me verleiden om mee te doen met de gekte.

[HammerHead]

Dat is ook precies wat ik probeer te zeggen, ik beslis voornamelijk op gevoel of ik iets koop. Als ik het kan proeven is dat mooi meegenomen. Springbank bottelingen van over de 100 euro durf ik zo nu en dan wel aan zonder proeven, omdat ik eigenlijk nog geen slechte distillery bottling van Springbank ben tegen gekomen. Wellicht breekt me dat nog eens op, maar dat zie/proef ik naderhand dan wel.

Bij mij is leeftijd van een whisky iig van ondergeschikt belang, wat natuurlijk niet wil zeggen dat het totaal geen invloed heeft. Die Compass Box 3 yo ken ik niet, maar op basis van wat ik er over lees zou ik die €100 daar wel voor over hebben. De Flaming Heart bijvoorbeeld is ook maar 7 yo op basis van de regels van de SWA en die is ook rond de €150.

[Wouter1981]

Zolang we bereid zijn hier voor te betalen blijft het door gaan.

Blijft wat door gaan?

Dat je moet betalen voor je whisky en zelf je grenzen daarin moet bepalen?
Of dat de prijzen voor whisky in het algemeen blijven stijgen?

Dat zijn 2 aparte discussies wat mij betreft.

[DvdB]

Dat zijn 2 aparte discussies wat mij betreft.

Denk dat het eea. wel met elkaar te maken heeft. Ik heb het idee dat er whisky's/releases zijn die duurder op de markt gezet worden dan een paar jaar terug, omdat men het er toch wel voor betaalt

Dirk

[HammerHead]

De grens is bij een hoop van die special releases toch wel bereikt hoor, zie Highland Park Ice en Fire. Veel te duur in de markt gezet en nog volop verkrijgbaar, maar niemand wil het hebbben. Het kan geen toeval zijn dat de HP Fire nu al meer dan een maand aan €200 in de aanbieding is bij Drankdozijn en dat is blijkbaar bij lange na niet laag genoeg om de voorraad snel te doen slinken (volledig terecht overigens).

[Bram84]

Je raakt daar iets heel belangrijk. Bij een waardebepaling in je eigen hoofd moet je altijd rekening houden dat de fles voor eigen gebruik is. Dat de fles ooit wel eens open gaat. Als je koopt om te verkopen, kan je wel eens achteraf met een kater blijven zitten. Prijzen eerst zodanig hoog zitten omwille van verpakking en dan wordt duidelijk na enkele recensies dat het niets is... tja... in het voorbeeld van de HP fire and ice, diegenen die de markt volgen, konden dit natuurlijk wel voorspellen.
Een zeer leuke tik in het gezicht van de flippers

[defeatless]

Ik zal ook mijn 2 cents in het zakje doen!

Vroeger kocht ik 40-46% whisky's niet als ze duurder waren dan €5,- per jaar en CS whisky's niet als ze duurder waren dan €6,- per jaar.
Dit was destijds een redelijke stelregel. Ik heb me ooit laten voorrekenen dat je een 15yo CS kan hebben voor €75,- en dat iedereen in de industrie daar dan nog een net bedrag aan verdiend.

Tegenwoordig ligt dat toch anders, de vaten zijn stukken duurder geworden en whisky van 15yo+ is schaars.
De stelregel die ik hierboven hanteer, heb ik nog steeds wel in mijn achterhoofd, waarbij zeker voor de standaard OB's dit een grens is waar de whisky onder moet blijven.
Voor specialere whisky's wil ik toch eerst proeven voordat ik tot een aanschaf over ga. Gelukkig kan dat altijd wel bij mijn slijter. Dus zo komt het ook dat ik momenteel een Tomatin 14yo voor Bresser en Timmer CS open heb staan. Die kostte me €105,- maar die is me elke cent waard.

Momenteel hanteer ik de stelregel dat ik eerst wil proeven voordat ik iets nieuws wil kopen. En dan houd ik m'n budget voor whisky zo rond de €100,- per maand. Ik ga dus lekker naar de slijter en betaal liever iets meer dan blind op internet kopen.
Voor de standaard flessen (bunna 12, op17, A'Bunadh etc.) koop ik nog wel online trouwens.

[FGG]

Het valt mij op dat ik emotie meer laat mee spreken dan ik gewend ben van mezelf. Ik ben normaal gesproken vrij rationeel en rechtlijnig en denk af en toe bij mezelf dat €100 voor een fles drank absurd duur is. Ondertussen heb ik zelf ook duurdere whisky's in de kast staan en blijkbaar heb ik dat geld er toch voor betaald.
Allereerst smaak: die bepaalt voor een groot deel toch je keuze. Als je 't niet lekker vind koop je 't niet, of de fles nu €30 of €300 is. Mooi voorbeeld bij mij is Highland Park. Ik heb daar 4 expressies van geproefd en niet één die ik lekker vond. Ik zal dus geen HP kopen, ook niet als iemand mij een HP18 aanbiedt voor €20.
Daarnaast je eigen portemonnee: €100 is voor de één een smak geld, een ander draait de hand er niet voor om. Daarnaast bepaalt ook je bestedingspatroon wat je er aan uitgeeft. Iemand met dezelfde inkomsten kan €100 belachelijk veel geld vinden voor een fles whiskey maar geeft datzefde geld wel uit voor een kaartje voor een concert van U2 of Metallica. Waar liggen je interesses.
Dan is er emotie: een klassieke botteling in je kast hebben staan is toch ook wel een dingetje. Of een prachtig ontworpen fles van HP. Als je die HP Fire nou in een fles van de Ultimate gooit, geven we er dan nog steeds €250 aan uit? Nee, waarschijnlijk niet. Maar het goedje is toch hetzelfde?
Vraag en aanbod is alleen interessant als je daar voor jezelf ook iets mee wilt: een dure fles vanwege een beperkte oplage is alleen interessant als je de fles dicht houdt en wacht tot de waarde stijgt zodat je er winst uit kan halen. Als je het opdrinkt doet de verkrijgbaarheid er niet zo toe. Twee whisky's met vergelijkbare smaken, de één is niet meer te krijgen en duur, de andere staat gewoon bij G&G in 't schap voor een paar tientjes. Als je 't opdrinkt doet 't er niet toe. Maar ja, dan heb je die emotie weer die de hoek om komt kijken.

De enige die de werkelijke prijs kan bepalen is de fabrikant, die kan de kostprijs bepalen, zijn marge er op zetten en klaar. Helaas werkt 't niet zo.

[caskstrength]

Of de fabrikant de enige is die de prijs kan bepalen, betwijfel ik. Kijk maar naar de Springbanks die in de afgelopen jaren zijn uitgekomen. Deze waren in Duitsland zo veel goedkoper, dat het niet alleen te maken kon hebben met de accijns.
Hoe dan ook: voor iedereen is de bepaling persoonlijk. Wel ben ik van mening dat met heel veel onderzoek een gemiddelde overweging zou kunnen worden gedefinieerd. Alles wat hier gegeneraliseerd gezegd wordt, zal in mijn optiek slechts giswerk zijn.

Voor mij gaat het er om dat ik voor duurdere flessen toch echt wel wil weten "wat er in zit". Daarmee bedoel ik hoe de fles gerijpt is. Single Cask is tegenwoordig een modewoord om een fles met een extra dikke prijs te kunnen verkopen, maar hoe "single" zijn veel single casks tegenwoordig? Daar kijk ik dus streng naar. Bij mij speelt toch leeftijd wel een rol. Er moet simpelweg wel een verband zijn tussen leeftijd en prijs, want vaten die lang in een pakhuis liggen te rijpen, brengen gewoon meer onroerend goed-kosten per liter gerijpte whisky met zich mee.
Daarnaast zullen ook andere zaken mee spelen, zoals gebruik van vaten, etc.
Laat ik nu finishes op een first fill sherry nog wel lekker vinden, maar de jonge, moderne first fill sherry (met aanverwante hoge prijs) laat ik toch liever staan.

Verder laat ik whiskies a la Kilchoman en Kavalan ook staan. Een sampletje drink ik graag, maar een fles? Nee, daarvoor vind ik de kwaliteit toch echt niet hoog genoeg voor. Bovendien ligt het niet echt in mijn smaakprofiel.
Met smaakprofiel kom ik vervolgens dan weer aan een ander kernwoord. Als iets in mijn smaakprofiel ligt, zal ik het eerder overwegen. Echter ook niet rücksichtslos. Niet iedere Glen Garioch zal ik automatisch ook erg lekker vinden, het zelfde geldt voor Laphroaig.

Ten slotte probeer ik me toch echt wel op wat volwassener whiskies te focussen. Die zijn - vooral op refill vaten - wat mij betreft (ceteris paribus) toch meer gebalanceerd en daardoor in mijn optiek van hogere kwaliteit. Dit moet niet altijd age statement zijn, als een NAS duidelijk aangeeft wat er precies in zit (zoals bij Compass Box*) dan zou het nog te overwegen zijn.
Het zelfde (volwassenheid, kwaliteit) geldt deels voor de whiskies die in een wat verder verleden gestookt zijn, dus die overweeg ik ook nog al eens te kopen.
* echter vind ik sommige prijzen toch echt te gortig.

Al met al ligt het wat mij betreft aan de driehoek "inhoud (ingrediënten/rijping) - leeftijd - kwaliteit".