In het algemeen is de beeldvorming van dergelijke figuren vrij magertjes: ongeschoren losers, psychiatrische kneusjes met zelfmoordneigingen, dorpsgekken die claimen ontvoerd te zijn door aliens, wannebe-crimineeltjes, dat soort types.
Daarnaast heb je de cowboy-types die een fles Jack Daniels, of een ander obscuur merk, aan de lippen zetten en daarmee een quasi-criminele pose aannemen. Veelal te zien in de betere B-films met thriller allure. Ook meestal ongeschoren trouwens.
De fles aan de mond.
Het roept vaak afkeuring op, alcoholisme wordt er mee aangeduid. Een zwak ontwikkelde persoonlijkheid ook. De fles aan de mond is voor losers en minder ontwikkelden van deze planeet. Toch?
Maar ja... los van de mooie Glencairn glazen en dekseltjes, pipetjes en andere sophisticated voorbereidingen die ik tref om een mooi glas whisky te verwelkomen zal ik eerlijk en onbarmhartig bekennen dat ik, ja ik ook, met enige regelmaat naar mijn whiskykast loop, een bovengemiddelde fles uit kies en die aan mijn lippen breng. Een klein nipje. Een mini slokje. Net genoeg om een zuinig verhemelte te vullen en genoeg om de volle smaak en alle aroma's een plekje in mijn mond te gunnen en als ik eerlijk ben smaakt een slok zo direct uit de fles helemaal niet verkeerd. Zonder geur vooraf, een schot direct op doel, een torpedo met maar een richting; smaak!!
Wat de filmproducenten en andere marketeers ons ook willen doen geloven....... soms is het gewoon heerlijk om tegen alle gecreëerde nepdromen en quasi-verplichte protocollen in te gaan en gewoon datgene te doen wat je lekker vindt.
De fles aan de mond.
)
. 
