Glazen: Glencairn (1), Mitra WX tulp (2), Libbey Tasting Glass (3): ook in deze volgorde. Misschien belangrijk, zie hieronder...
Kleur: Vol goud (bevat kleurstof!)
Neus: Sigarettenas/rook, peat, fris, latex, fudgy (met glas 1). Twee weken later in glas 2 nog steeds die peat ala sigaret, ook de zoetigheid als in fudge, aards, de peatgeur leek na een tijdje minder te worden (dat ervoer ik eerder bij een Bowmore 12yo!). Nog later minder peat en richting de appelsap. Naast de Old Reserve en de Lagavulin heb ik het 3e glas gebruikt. De neus-notitie blijft overeind.
Smaak: Bij de Glencairn, moet ook verklappen dat de fles toen net open ging, een neutraliserende indruk (zoals bij water). Daarna peat, zilt, licht 'vlak' (dat neutraliserende). Met glas 2 ook peat, fudge, zoet, zilt, zacht. Naast de Old Reserve merk ik dat deze Original voller is van smaak. Ik begin zelfs aan Unami te denken (blijft wazig), door het mondvullende, vol gevoel.
Afdronk: Weer die peat, fudge, zilt, maar nu ook medicinaal. Blijft redelijk lang. Later iets bitter en zoet. Naast de Old Reserve in glas 3 iets kruidig / spicy en weer die umami / volle smaak.
Comment: Na de eerste keer drinken was ik niet echt onder de indruk en omschreef ik hem als een "Islay" onder de "Lowlands". Ofwel, een lichte peaty (door dat neutraliserende). Een doordrinker. Maar.... ik denk dat dit alles kwam doordat de fles net open was. Dat leert: beoordeel een dram niet nadat de fles net open is! Later (ca. 2 weken later)vond ik hem al beter (punten van 78 > 82). Zeker voor die prijs van 19 euro in Duitsland! Vergeleken met de Old Reserve is The Original wat voller en is de Old Reserve wat fruitiger richting de lemon. Beide mooie drams. Niet zozeer te vergelijken met de Lagavulin 16yo White Horse, maar kenmerken zijn terug te vinden (die smoky flavor in de richting van Lapsang Souchong thee). The Original is daarentegen veel zoeter (fudge!).
Dus... kom je hem tegen; voor 2 tientjes laat ik hem niet staan! Volgens mij is een Johnnie Walker Red nog duurder...
