Het is al weer even geleden en er ging van alles doorheen in die tijd (Rakia 70% bijvoorbeeld tijdens een vakantie in voormalig Joegoslavië), maar in de seventies, de periode waar ik het over heb, dronk ik bij gelegenheden en partijen als ik even de kans kreeg (of het spul zelf in huis haalde) toch vooral (vsop) cognac.
Een toenmalige vriend en collega bracht mij in aanraking met whisky. "Moet je proeven puur distillaat, zit geen caramel in, geen toevoegingen", zei die. Ik herinner mij het feestje bij hem thuis toen hij vermoedelijk met deze fles kwam aanzetten:
https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... 2-year-old. Ik vond hem in één woord fantastisch, een openbaring mag ik wel zeggen.
Ik veranderde van baan, de vriendschap verwaterde, de whisky ook.
Er ontwikkelde zich een (Bordeaux)wijn hobby met wijnkelder, Chateaubezoek, proeverijtjes en al, tot ik in 2006, ik was toen op familiebezoek in Peru, een verkoudheid opliep. Reuk en smaak waren verdwenen en bleven maanden weg. Mijn wijnhobby ging er ook aan.
De eerste geur die ik af en toe weer rook was de uitlaat van een voorbijkomende brommer en het asfalt, dat bij mij om de hoek werd vernieuwd. In die periode bezocht ik met een buurman een tasting bij een plaatselijke slijter. Van alle drammetjes proefde ik er maar een. Welke weet ik niet meer maar het was een Islay.
Langzaam kwamen andere geuren smaken weer terug en kon ik ook van andere drammetjes genieten; er groeide een nieuwe hobby. Inmiddels ben ik jammer genoeg weer van de peat en fenolen af, alsook van de bij behorende flessen.
Maar het genieten van dit heerlijke drankje in zijn vele facetten, is gelukkig gebleven en een mooi glas wijn gaat er ook weer in.
Dat hoop ik nog een tijdje zo te houwen.
