Het komt erop neer dat de oprichtster ooit begonnen is als een soort IB’er in de wereld van Bourbon. In de jaren 70-80 dat het slecht ging en distilleries hun vaten aan de straatstenen niet kwijt konden, kocht zij vaten van distilleries. De meest exclusieve vaten (naar het scheen) want al dat oude spul konden ze nergens kwijt. Daarmee heeft ze verschillende merken op de markt geprobeerd te zetten. Oa: olde Saint Nick, Old Man Winter, rare perfection. Maar omdat ze vandaag de dag bijna niet meer aan vaten kunnen komen, besloot ze dat het tijd was voor een eigen distillery. Deze is dus sinds 2017 actief.
Ze gebruiken een hammermill omdat ze het hardste mais gebruiken dat er te vinden is. Mashen gebeurd in 7,5u in stainless steel mash cookers, daarna 76u fermenteren wederom in stainless steel. Ze maken 7-12 barrels per dag en slaan niks on site op. Dit gaat allemaal naar onafhankelijke opslagruimten ivm risico en certificering. Uiteindelijk moet het een barley to bottle farm distillery worden, daar zijn ze bijna.
Voor het distilleren gebruiken ze een potstill met een column er bovenop. Alleen staat deze er naast omdat het anders niet in het pand paste. Het column gedeelte gebruiken ze als een rectifier volgens de guide.
Ze hebben nog 2 wat grotere volledige column stills staan, deze zijn vast neergezet voor wanneer ze de productie op moeten schroeven.
Ze wateren hier stevig af vóórdat de white dog in het vat gaat, zodat het daarna niet meer hoeft. Hierdoor blijft de smaak sterker en voller dan wanneer je ná de rijping pas water toevoegt want nu ‘rijpt’ het water ook mee. Opzich een interessante theorie. Wat ze hier tevens doen met de vaten is dat elke staaf wordt voorzien van groeven, hiermee vergroten ze het houtoppervlak dat met de rijpende white dog in aanraking komt. Door het hele vat zo te maken levert dat +/- 25% extra contact op. Alles gaat via de traditionele rails op de truck want ze mogen nog niet om-site rijpen. Dit is voor de nabije toekomst.
Tot zo ver de razendsnelle rondleiding. Tijd voor de speed tasting, want dat was het ook.
Een olde st. Nick Rye whiskey op 54.6% om te starten. Daarna de old man Winter, hier zat hun eigen bourbon van 5.5yo in de blend, puur om de output van de batch te vergroten was het eerlijke antwoord. Daarna de olde st. Nick Immaculata bourbon op 59.5%. Het was gewoon bourbon, niets wat een fles van 4 tientjes ook niet kan. De laatste 2 waren een rare perfection 15yo Canadian whiskey en als afsluiter een Olde st. Nick Winter Maple whiskey. Zoals de naam al doet vermoeden hebben ze bij die laatste maple syrup in gemieterd waardoor het glazuur van je tandvlees springt. Mij ontgaat alle logica hiervan. De rye vond ik het beste, van wat ik er van kon proeven, 1cl in onderstaand glas gaat echt niet werken en bovendien verre van z’n prijs waard.
De prijzen sloegen alles. $168 voor de 1e, $158 voor de 2e, $148 voor de 3e. Voor de 4e moest maarliefst $209 worden neergelegd. De 5e $198 en zelfs de met maple syrup aangelengde variant die absoluut niet meer dan 3-4 tientjes zou mogen kosten, zat royaal boven de $120. Er stonden nóg wat gekker spul dat royaal boven $400 tot zelfs $2300 ging maar dat schonken ze uiteraard niet. Er zat 1 bonbon bij, ramvol met caramel, om je smaak tussendoor te ‘neutraliseren’. Maar die bonbon smaakte zo sterk dat alle whiskey daarna moeite had om erdoor te komen.
Mij ontgaat alle logica van wat hier gebeurd. Ik vond het met stip het grootste staaltje prutswerk van de tot nu toe 55 visits die ik gedaan heb. Je produceert sinds 2017, maar blijkbaar heb je na 5.5 jaar nog steeds niks fatsoenlijks gemaakt wat je op zichzelf aan je gasten voor durft te zetten. In plaats daarvan mieter je wat door een blend met als boodschap ‘om het geleidelijk aan in de markt te brengen’. Vervolgens maak je alleen sourced bourbon blends die je voor ronduit schandalige bedragen en van niet bijzondere kwaliteit probeert te verkopen in je shoppie. Als je na 5.5 jaar distilleren en rijpen nog steeds geen vertrouwen hebt in je eigen product, dan gaat het m.i. ook nooit wat worden.
Nouja, lang verhaal kort: deze distillery kan je overslaan. De vrouw die de tour deed hoorde zichzelf graag praten en vloog door de distillery alsof ze over 5 minuten de bus moest halen. Er spatte nul passie vanaf. Zonde van de tijd. En aangezien gedeelde smart halve smart is, heb ik die van jullie zojuist ook verdaan met dit verslagje
