Muziek tijdens het drinken / proeven van whisky

[henri]

ook iets hééééé'l anders, maar wel erg relaxt naar mijn mening:

[Kay]

Ga hier maar eens een paar uur voor zitten met een uitzonderlijk goede dram:

Robin Borneman - Folklore I, II & III

Tot vorige week had ik nog nooit solowerk van deze Brabantse zanger van Trans-Siberian Orchestra gehoord. Ik heb ook niet de indruk dat dit werk erg bekend is en dat is jammer, want dit zou een heel brede groep muziekliefhebbers moeten kunnen aanspreken.
Hoewel grotendeels akoestisch zit er zo veel afwisseling in zowel de muziek als de zang en zijn er zo veel invloeden in verweven dat iedere luisteraar er andere associaties bij zal hebben. Ik hoor veel ingetogen folk van Nick Drake maar ook het sfeervolle donkere van Vast, even later weer een scheut stevige bluesrock met bijbehorende rauwe uithalen à la Marcus Bonfanti, en zelfs de Tex Mex van Rowwen Hèze (toegegeven, ik ben geen kenner van dat genre dus er zijn vast betere vergelijkingen tussen de grondleggers ervan). Ondanks die verscheidenheid aan invloeden het klinkt eigenlijk nergens geforceerd.

Toppers op het eerste deel uit 2015 zijn Awake, dat doet denken aan een Pain of Salvation versie van Dylan’s Masters of War, het melancholische titelnummer The Waving Days en Shadowflower, dat ingetogen begint maar steeds intenser en bombastischer opbouwt. Er staan ook tracks op die zo van een soundtrack van een werstern lijken te komen en me in eerste instantie iets minder aanspreken, maar die zich wel in je hoofd nestelen en die het totaalplaatje toch ten goede komen. Een typisch geval van ‘het geheel is meer dan de som van de delen’ dus.

Op deel 2 gaat de hoofdprijs naar Woebegone Blues, met gitaarwerk dat niet zou misstaan op een plaat van Joe Bonamassa. Runners-up zijn A Prayer For Rain, dat zowel qua muziek als tekstueel zo op een Pain of Salvation album zou kunnen, en Quiet Roar, een luchtiger folknummer dat aan het populaire Mumford & Sons doet denken. Verder gaat deze plaat moeiteloos heen en weer van opzwepende slavenblues tot een duister, tegen black metal aanleunend sfeertje. Het verhalende karakter van een paar tracks zou heel pretentieus over kunnen komen als het geheel niet zo verdomd goed in elkaar zat.

Het pas uitgebrachte laatste deel is wat minder avontuurlijk en bevat meer ‘liedjes’, een term die ik bij de eerste twee niet zou gebruiken. Het is zeker niet zo dat het bij dit derde deel ineens saai wordt, want ook hier komen weer de te verwachten onverwachte passages voorbij. Zoals I’ve Been Around, dat start met een doorleefd, melancholisch en dansbaar ritme dat Leonard Cohen en Paolo Conte zou kunnen ontroeren, maar via een seventies orgelgeluid naadloos overgaat in hoopvolle progrock. De nadruk ligt echter op sfeervolle kwaliteitsliedjes, denk bv. aan de softe progrock van Blackfield maar ook de schijnbaar simpele stijl van Simon & Garfunkel, hier en daar doorspekt met het gitaargeluid van Mark Knopfler. In absolute zin heeft dit laatste deel misschien wel de meeste écht goede nummers van de drie (Stormcrow, Tideless Wave, The Road) en de meeste potentie om aan te slaan bij een groter publiek, maar als album heeft het minder de grandeur van zijn voorgangers.

Al met al voor mij de meest indrukwekkende kennismaking in lange tijd.

[gerritbakker57]

Gisteravond Robin Borneman zien spelen in Willem Twee. Was een mooi optreden. Leuke band en een goede stem. Was de moeite waard.

[Kay]

Gisteravond Robin Borneman zien spelen in Willem Twee. Was een mooi optreden. Leuke band en een goede stem. Was de moeite waard.

Als ie dit geluid ook live zo weet neer te zetten, lijkt dat soort zaaltjes me snel te klein.

[henri]

27 jaar verder en nog altijd genieten...

[HammerHead]

Prima Cure plaat inderdaad, maar van het geniale drieluik Seventeen Seconds - Faith - Pornography genoot ik vroeger toch nog net wat meer. Toch maar weer eens draaien, jaren niet gedaan.

[henri]

Prima Cure plaat inderdaad, maar van het geniale drieluik Seventeen Seconds - Faith - Pornography genoot ik vroeger toch nog net wat meer. Toch maar weer eens draaien, jaren niet gedaan.

pornography vind ik ook een erg tof album. qua stijl natuurlijk compleet anders dan wish
alleen wish draaide ik op mijn 13e al grijs.. dus was ff momentje terug in de tijd

[HammerHead]

Prima Cure plaat inderdaad, maar van het geniale drieluik Seventeen Seconds - Faith - Pornography genoot ik vroeger toch nog net wat meer. Toch maar weer eens draaien, jaren niet gedaan.

pornography vind ik ook een erg tof album. qua stijl natuurlijk compleet anders dan wish
alleen wish draaide ik op mijn 13e al grijs.. dus was ff momentje terug in de tijd

De Cure is voor mij sowieso wel terug in de tijd, blijft een enorme jaren '80 feel aan kleven voor mij, ook al was mijn eerste gehele Cure plaat pas Disintegration uit '89. Dat blijft overigens ook een erg sterk album met nummers als Lullaby en natuurlijk het titelnummer:

[HammerHead]

De nieuwe Devil and the Almighty Blues is uit - moddervette, ultra zware, rauwe blues rock

[Rien68]

Prima Cure plaat inderdaad, maar van het geniale drieluik Seventeen Seconds - Faith - Pornography genoot ik vroeger toch nog net wat meer. Toch maar weer eens draaien, jaren niet gedaan.

Vooral de eerste twee komen hier nog regelmatig langs, samen met Siouxsie en Joy Division

[HammerHead]

En dan mag deze ook niet ontbreken natuurlijk:

[Reichenbach]

[henri]

voor als je nou gewoon ff heel relaxed achterover wilt hangen met je glaasje whisky....

[squaadgras]

Laaste tijd weer helemaal terug in de 60's en 70's; en dan vooral CCR, Stones, Lynyrd Skynyrd, ZZ Top.. en ga maar door. Een echte oude l*l dus... -ahum kuch- ik bedoel j*nge l*l.

[HammerHead]

Nog een dikke 2 weken en dan is ie er eindelijk: de nieuwe TOOL



Daar hebben we dan slechts 13 jaar op moeten wachten...

Da's nog vanuit de tijd dat mijn budget circa €25 per fles bedroeg (en dan zat ik op 2 à 3 flesjes per jaar...)