Oogadal schreef:Prachtig voorbeeld van een bijzonder lastige dram is de Port Dundas 1991 van The Grainman; deze had ik gisteren weer in m'n glas en het is echt opmerkelijk hoe gevoelig deze rakker is voor tijd en temperatuur. Na een uur in het glas denk je echt, is dit alles? De vorige keer proefde ik toch heel andere dingen? Weer een half uur verder, en warm gemaakt door je hand, merk je dat ie een beetje open gaat. Maar pas na zeker 2 uur in je glas is ie op volle sterkte, helemaal open en is het nare deel van grain echt weg, je wordt beloond door het beste wat je in een malt kunt vinden icm het beste wat je in een grain kunt vinden. En die finish, wow..., bizar! Die blijft maar gaan. Je poetst je tanden (uiteindelijk) en gaat naar bed en als je wakker wordt heb je 'm nog! Geweldig
Dat dit een moeilijke whisky is zie je ook aan de ratings; neem je hier echt de tijd voor dan kun je niet anders als deze met minimaal 89 punten waarderen (en dat vind ik aan de zwaar lage kant). Iedereen die lager zit heeft deze dram in een te hoog tempo weggewerkt. Degenen die onder de 80 punten scoren hebben 'm waarschijnlijk kop een festival in 5 minuten soldaat gemaakt. Zonde.
Je moet hier wel geduld bij hebben, en dat is wellicht voor een aantal mensen minder weggelegd. Ik ga in ieder geval je voorbeeld volgen als ik 'm open trek. Een kwestie van goed de tijd voor nemen. Het voordeel is dat je er waarschijnlijk vanwege het ruime tijdsbestek niet heel vaak en veel van neemt en je dus niet je investering (hoewel dit bij deze Port Dundas nog wel meevalt) opslobbert.
Laatst een Benrinnes van SMWS gedronken die hetzelfde effect had. Man, wat een bloemen en fruit kwamen daar uit zeg... Precies op de goede tijd van het jaar, want het is hyacintentijd en daar sloot deze whisky perfect bij aan.
)
.
thanks guys & girls, dit maakt dit forum zo mooi 
). Dat is me goed bevallen.
)