Het Whisky Forum

Je begint met je collectie uit te breiden, €30,- ,€50,-, misschien een keertje €60...Op een gegeven moment wordt je toch wel nieuwsgierig naar die 35 jaar oude whisky...Maar dat is wel een hele stap!

Hoe zijn jullie ervaringen hier in? Wat was de eerste keer dat je over die drempel ging? Wat zette je daartoe? En allerbelangrijkst...Welke fles kocht je dan?

Ik ben zelf nu op dat punt aanbeland ben ik bang, en ben heel benieuwd naar jullie ervaringen en tips.

Goeie vraag inderdaad. Ben ik ook wel benieuwd naar. Ik heb heel lang alleen maar < €40 gekocht, maar sinds een paar maanden blijk ik toch vaker bereid te zijn een fles van +/- €60 aan te schaffen. Het voelt als onvermijdelijk dat die grens steeds hoger gaat. Maar wanneer die stap naar > €100?

De eerste keer dat ik boven de 100€ ging was ongeveer 2 jaar geleden voor een Bowmore 1989. Ik wilde eerst 2 flessen kopen van 50€ maar de verkoper overtuigde me dat dit echt goed spul was. En hij had gelijk.
Het probleem is dat als je van duurdere en kwalitatief betere whisky's hebt geproefd dat je vaker teleurgesteld bent over goedkopere whisky's. Toen ik met whisky begon vond ik een Aberlour 10 best wel smaken. Ik heb onlangs nog eens een glas ingeschonken en dat viel aardig tegen. Gelukkig zijn er wel nog whisky's aan een schappelijke prijs zoals een Laphroaig Quarter Cask maar ik merk toch dat ik mijn flessen steeds duurder aankoop. En dat bedoel ik helemaal niet snobistisch.

vraag is natuurlijk ook wat je met echt duur bedoeld...
ik vond 30,- gulden vroeger al echt duur. Je verlegt je grenzen steeds verder.
ik heb 100,-ook echt duur gevonden. En 150,- later
Nu vindt ik boven de 200,- toch wel veel geld. Maar ook die koop ik zo af en toe...

Banzai schreef:
Het probleem is dat als je van duurdere en kwalitatief betere whisky's hebt geproefd dat je vaker teleurgesteld bent over goedkopere whisky's. Toen ik met whisky begon vond ik een Aberlour 10 best wel smaken. Ik heb onlangs nog eens een glas ingeschonken en dat viel aardig tegen.

Op dit moment, met m'n leraren salarisje, vind ik boven de €100,- wel behoorlijk duur worden. Aan de andere kant zijn er nog zo verschrikkelijk veel smaken te ontdekken onder die prijs, dus ik stel het zo lang mogelijk uit...Ik ben namelijk ook een beetje bang voor bovenstaand verschijnsel...

Ik ben gezegend met een goedkope smaak. Ik vind de oude flessen vaak net zo lekker als (bepaalde) jonge whiskies, en dan is het prijsverschil ineens astronomisch... Als je dan 3 lekker jonge whiskies kan kopen voor de prijs van 1 lekkere oude whisky is mijn keus snel gemaakt.

Gevolg: ik ben de grens van 100 euro voor één fles nog niet gepasseerd, maar ben hem al meermaals (flink) overgestoken in een gecombineerde bestelling (en ik grijp proeverijen e.d. aan om dingen die ik niet wil betalen toch te kunnen proeven)

Voor de volledigheid nog mijn duurste whisky: een Glen Moray 30yo voor 70 pond (+- 85 euro). En die ook alleen maar omdat hij afgeprijsd was van de normale prijs van 185 pond.

Ik ben verpest met een dure smaak. Ik kan nog steeds genieten van goedkope whisky, zoals de Benromach 10 die ik gisteren had, maar de ervaring dat ik helemaal wordt opgeslokt door een whisky en mijn omgeving een beetje vergeet heb ik tot nu toe alleen met duur spul gehad.

Dit brengt mij terug bij het topic. Die ervaring had ik namelijk voor het eerst op mijn eerste whiskyfestival(letje), het whisky event in Wageningen. Ik ging daar naartoe met het idee om mijn eerste oude whisky daar te gaan proeven. Dat werd de Bunnahabhain 1968 van Adelphi en die vond ik echt heel bijzonder. Die moest ik hebben. Ik was nog maar net met whisky bezig en dat zou dus mijn eerste echt dure aankoop worden.

Ik heb hem gekocht en ik geniet er nog steeds af en toe van. Vanaf dat moment is de grens van 'och-die-prijs-is-nog-wel-redelijk' hopeloos omhoog geschoven.

Het vereist een ijzeren discipline om niet te snel door te slaan naar het aanschaffen van de dure flessen voor een beginnend whiskydrinker. Voor mij is het helaas herkenbaar; je laten verleiden tot aankopen die ver boven je gestelde budget liggen. Het brengt nl wel het risico met zich mee dat je focus op de duurdere flessen komt te liggen, mede veroorzaakt door die fantastische tasting notes die veel van dat soort flessen met zich meebrengt, en dat je daardoor een grote range van fantastische whiskies overslaat die bijdragen aan je 'ontwikkeling' als whisky-drinker.

Dat gezegd hebbende heb ik in een 4-tal jaren mijn grens verlegd van zo'n 30 euro naar m'n huidige max van 70 euro. Wanneer ik een fles op het oog heb, en deze is echt duurder dan moet ik mijzelf even streng toespreken. De duurste fles die ik heb staan is er eentje met een marktwaarde van zo'n 110 euro, maar dit was een gift en dit heb ik er zelf dus niet voor betaald. Mijn duurtste aankoop is de 22 jaar oude Bladnoch van Kintra a 85 euro, dus het is toch een keertje misgegaan. En daar ligt dus het risico dat het de volgende keer een nog duurdere fles zal gaan worden. Een relatief klein nadeel van deze geweldige hobby

Deunemans schreef:[...] dat je focus op de duurdere flessen komt te liggen [...] en dat je daardoor een grote range van fantastische whiskies overslaat die bijdragen aan je 'ontwikkeling' als whisky-drinker. [...]

Hier klinkt een beetje in door dat je als 'gevorderde' whiskydrinker uiteindelijk toch wel in de dure flessen terechtkomt en dat die per definitie kwalitatief beter zijn (interpretatie van mij, ik kan het mis hebben). Ik vraag me af of dit altijd het geval is.

Ik zat ook een tijdje op de lijn 'oud (en dus duur) is beter' (dat is gemiddeld gezien toch de heersende mening), maar heb mijzelf op een gegeven moment eens diep in de ogen gekeken en gevraagd of de ervaring van een uitstekende oude whisky (gelaagdheid, ontwikkeling, houtinvloed, smaken die je op jonge leeftijd niet vindt) eigenlijk zoveel beter is dan de ervaring van een uitstekende jonge whisky (kracht, levendigheid, spirit-invloed, smaken die je op oude leeftijd niet meer vindt).

Mijn persoonlijke verdict was dat ik het allebei gelijkwaardig kan waarderen (let op: persoonlijke smaak, uw ervaring kan afwijken...). Voor mij hangt het dus op prijs, en dan is jonge(re) whisky ineens heel aantrekkelijk.

Mijn excuses voor het lichtelijk kapen van dit topic

Ik reageer even van importeurszijde die voornamelijk onafhankelijke bottelingen importeert ( Whisky Import Nederland).

Wij merken dat de prijzen van vaten enorm stijgen in Schotland. Onze leveranciers en dat zijn er velen ( Adelphi, Berry Brothers & Rudd, Blackadder, Carn Mor, Maltman, Wemyss Malts, Creative Whisky Company, Douglas Laing) hebben daar veel last van. Met uitzondering van de grote jongens onder hen zoals Douglas Laing die zelf volgens hele oude afspraken inkopen en zelf wereldwijde blends ( en blended malts) maken en verkopen is dat heel duidelijk.
Vanuit alle hoeken en gaten uit de whiskywereld worden daar redenen en oorzaken voor aangevoerd. Ik bespreek dat ook tijdens de vele tastings die ik geef.
Hou er ook rekening mee dat de afgelopen jaren flink wat heffingen door overheden zijn verhoogd, dus dat heeft ook een sterke invloed op de prijzen.

Oude whisky''s van onafhankelijke bottelaars zijn ook niet voor de wereldmarkt, maar voor de liefhebbers. Deze zijn vaak cask-strength en bijna altijd single cask. Als je eenmaal bent gevallen voor de wat oudere whisky's lijkt het dat het jongere spul niet zo erg lekker is.
Ik kan je dan aangeven dat er ook onafhankelijke, jonge bottelingen zijn die redelijk geprijsd zijn. Ze zijn wat krachtiger en inderdaad..wat sneller verdwenen in de afdronk. Maar...wonderlijke exemplaren zijn genoeg te krijgen. Niet alleen uit mijn stal, maar bijvoorbeeld ook onder de Ultimate Range van van Wees.
Er valt nog zoveel moois en bijzonders te proeven.

Ik geef vaak aan dat het verleidelijk is een oude, duurdere whisky te kopen wanneer je na het proeven verkocht bent.
Maar dan raad ik mensen aan voorafgaande aan die dure jongen de avond te starten met een combi. Eerst een smaakvolle blended whisky..en die zijn er echt wel!, dan bijvoorbeeld eens een mooie Deanston, Tomatin, Tomintoul, Glengoyne etc..zolang het maar geen Islay is. Standaard wereldwijde uitvoeringen...er zijn er velen met veel verschillende smaken en belevenissen. En sluit dan de avond af met 1 drammetje van die oude whisky...en wees er zuinig op..het komt eenvoudig niet meer zo snel terug in die specifieke smaak.

Kortom...blijf je wereld verruimen in de gangbare standaardwhisky's, ga jonge onafhankelijke bottelingen proeven en wees selectief met het aanschaffen van de oudere, duurdere versies.
Of wordt lid van een whiskyclub..doe aan bottleshare en....er zijn slijters die duurdere whisky's in kleinere flesjes te koop aanbieden.....

ik moet mijn eerste echt dure fles nog steeds kopen...

liefmans schreef:ik moet mijn eerste echt dure fles nog steeds kopen...

ja, eigenlijk wel hé! Ik ook!

momenteel is mijn maximum 350 euro geweest. dat is 10 euro voor een dram van 2cl. Dat is de prijs die je soms betaalt voor een ardbeg 10 op restaurant. Dus duur? Nee hoor, ook nog nooit

mijn eerste echt dure bestelling was 2 flessen Caperdonich 72, samen met 3 flessen littlemill thosop en 1 longmorg spirito divino. Toen ik cash betaalde, moest ik toch even slikken toen ik de briefjes op de toonbank zag liggen...

Afgezien van de flessen van iets boven de 100 euro, zijn het mijn flessen GlenDronach 1972.

Ik ben juist ook wel benieuwd naar de verhalen. Wat was de eerste keer dat je je echt over de streep liet trekken... De discussie of oud nou beter is dan jong, is wat mij betreft gewoon geen discussie, ik vind Matti's argument daarvoor erg sterk.

Matti schreef:Ik zat ook een tijdje op de lijn 'oud (en dus duur) is beter' (dat is gemiddeld gezien toch de heersende mening), maar heb mijzelf op een gegeven moment eens diep in de ogen gekeken en gevraagd of de ervaring van een uitstekende oude whisky (gelaagdheid, ontwikkeling, houtinvloed, smaken die je op jonge leeftijd niet vindt) eigenlijk zoveel beter is dan de ervaring van een uitstekende jonge whisky (kracht, levendigheid, spirit-invloed, smaken die je op oude leeftijd niet meer vindt).

Welke fles, welke botteling deed je denken: "F# -it, ik doe het gewoon. Ik zeg wel tegen m'n vrouw dat 'ie gewoon €70,- was"

Daar ben ik nou benieuwd naar!

WhiskyWerner schreef:
Welke fles, welke botteling deed je denken: "F# -it, ik doe het gewoon. Ik zeg wel tegen m'n vrouw dat 'ie gewoon €70,- was"

Daar ben ik nou benieuwd naar!

Hahaha, dat doe ik bijna altijd. Mijn vrouw denkt dat al mijn flessen tussen de 40€ en 60€ kosten