Het Whisky Forum

Uit onderstaande wisseling kon ik wel een leuk nieuw draadje concluderen.

Germ schreef:
Wel interessant natuurlijk want de scheiding tussen iets smaakvol vinden of iets kwalitatief goed vinden is voor iedereen ook anders.
Ik ben met je eens dat het twee verschillende dingen zijn.
Toch ben ik benieuwd hoe jij de kwaliteit van een whisky definieert.

Oogadal schreef:Da’s erg lastig uitleggen....

Maar heeft vooral te maken met ‘de laagjes’ die in een whisky naar voren komen. Zo heeft heel jong ( eventueel kort gefinished spul) vaak heel weinig variatie, valt niks te ontdekken en dus behoorlijk 1 dimensionaal. En dus saai.
Terwijl als je iets in je glas hebt wat een fatsoenlijke tijd in een vat heeft gelegen (of lang genoeg op een ander vat) je er veel meer in kunt ontdekken. Die zijn dus veel interessanter om te proeven. Dat zijn ook de flessen die in je open flessen kast het snelste leeg zijn..

Hoe definieer je kwaliteit in whisky? Voor iedereen verschillend of toch niet helemaal? Daar kan je veel kanten mee op denk ik.
Voor mij is kwaliteit niet alleen diepgang en laagjes. Ook verrast worden, afwisseling van smaakjes in harmonie. Maar ook geen totale vatdominantie maar subtiele rijping. Met genoeg ‘saus’ maak je alles lekker, maar zonder heftige ‘saus’ iets op smaak brengen is m.i. veel ingewikkelder.

ik vind persoonlijk dat je kwaliteit alleen kunt beoordelen als de whisky zijn meest pure vorm heeft.
Blends kunnen heel goed zijn, maar je kunt hiermee ook veel verbergen. Echter is dan de vraag, als je iets slechts kunt verbergen, is het dan niet gewoon goed?

Een whisky, single malt, cask strength, ucf en naturel colour kun je beoordelen op kwaliteit.
Te weinig smaak (waterig) of een overheersende smaak (uit balans) is voor mij een kwaliteits beoordeling.
Ik heb toevallig dit weekend een paar zwavel whisky’s gehad. Ik vind dat zo overheersend en offputting dat dat voor mij een kwaliteitsvoorwaarde wordt.

Maar het vloeit allemaal voort uit smaak, want wie bepaalt of de balans goed is?

Ik ben zeer benieuwd naar jullie visie.
Goed topic!

Maar als het op Smaak aankomt, zou dit kunnen insinueren dat kwaliteit iets subjectiefs is. Maar er is toch ook ergens een objectieve vorm van kwaliteit zou je zeggen. Maar hoe definieer je dat bij whisky zonder in iets subjectiefs te vallen? Of is het dan misschien toch gewoon subjectief? leuke breinbreker

Vanuit mijn ingenieursvak en als semi-nerd moet je kwaliteit wetenschappelijk en onomstotelijk kunnen aantonen.
Dus langs maatstaven kunnen leggen en daarmee kunnen meten.

Maar dan komt weer de twist; wie bepaalt welke parameters kwaliteit bepalen.
Smaak moet je dan dus buitensluiten.
Puurheid van bepaalde stoffen zou je kunnen meten.

Maar volgens mij moet je wetenschap en whisky een heel end uit elkaar houden.
Whisky is passie, gevoel en charme.

Wat mij betreft is het uiteindelijk subjectief, waarin persoonlijke voorkeur en referentie kader een grote rol spelen.

Wahlee schreef:Wat mij betreft is het uiteindelijk subjectief, waarin persoonlijke voorkeur en referentie kader een grote rol spelen.

Is het juist niet zo dat kwaliteit niet subjectief kan zijn?

ik zou dan toch zeggen dat het om balans gaat..
hoe zit het met de rijping?
is het niet te spirity, of heb je een bakkes vol met splinters van de houterigheid?
een vat kan een enkele rijping hebben maar kan ook een finish hebben, maar schiet de dram niet door naar 1 kant?
is de dram uiteindelijk niet te dun waardoor smaak snel weg ebt
is t niet te zwavelig van het vat of heeft het net dat tikkie dat de dram ook kan helpen
its all about balance for me.. ik vind dat een goede graadmeter voor kwaliteit beoordelen

Germ schreef:Maar volgens mij moet je wetenschap en whisky een heel end uit elkaar houden.
Whisky is passie, gevoel en charme.

In zekere zin is whisky maken wel degelijk een vorm van wetenschap. Als je in de benamingen van stoffen gaat duiken die de chemische verbindingen vertegenwoordigen, die ontstaan tijdens allerlei fasen in een productieproces, waar ook een wetenschappelijke onderbouwing voor. Reacties van stoffen op andere stoffen enz enz. Maar ook gezien het feit dat ze nog steeds niet 100% helder hebben aan kunnen tonen waarom een stel vaten van eenzelfde boom met dezelfde spirit van dezelfde run gerijpt op dezelfde plek in t warehouse, tóch een ander resultaat geeft, toont aan hoe complex de materie kan zijn. ergens daarin zal toch een kwaliteitsmaatstaf zijn. De SWA probeert de kwaliteit middels regelgeving te borgen. Maarja of regels nou de kwaliteit van whisky uitleggen...

Tsja je zou natuurlijk een gemiddeld smaak profiel kunnen bepalen en die afbreken in de separate stoffen/moleculen.
Dan kun je daaruit een bandbreedte bepalen wanneer een whisky in balans is/ goed is.

Maar ik vind uitspraken als 'bakkes vol splinters' veel mooier

Germ schreef:ik vind persoonlijk dat je kwaliteit alleen kunt beoordelen als de whisky zijn meest pure vorm heeft.
Blends kunnen heel goed zijn, maar je kunt hiermee ook veel verbergen. Echter is dan de vraag, als je iets slechts kunt verbergen, is het dan niet gewoon goed?

Een whisky, single malt, cask strength, ucf en naturel colour kun je beoordelen op kwaliteit.
Te weinig smaak (waterig) of een overheersende smaak (uit balans) is voor mij een kwaliteits beoordeling.
Ik heb toevallig dit weekend een paar zwavel whisky’s gehad. Ik vind dat zo overheersend en offputting dat dat voor mij een kwaliteitsvoorwaarde wordt.

Maar het vloeit allemaal voort uit smaak, want wie bepaalt of de balans goed is?

Ik ben zeer benieuwd naar jullie visie.
Goed topic!

Deels mee eens, maar je kan een, en ik zal niet zeggen slechte, maar een mindere spirit toch ook recht trekken (of verbergen) door een steengoed vat...wat dan?

Ik had single cask niet moeten vergeten

Germ schreef:

Wahlee schreef:Wat mij betreft is het uiteindelijk subjectief, waarin persoonlijke voorkeur en referentie kader een grote rol spelen.

Is het juist niet zo dat kwaliteit niet subjectief kan zijn?

En dus is kwaliteit bij whisky niet te definiëren.
Wordt er ook niet gezegd dat er geen slechte whisky (meer) gemaakt wordt?

Cask1988 schreef:

Oogadal schreef:Da’s erg lastig uitleggen....

Maar heeft vooral te maken met ‘de laagjes’ die in een whisky naar voren komen. Zo heeft heel jong ( eventueel kort gefinished spul) vaak heel weinig variatie, valt niks te ontdekken en dus behoorlijk 1 dimensionaal. En dus saai.
Terwijl als je iets in je glas hebt wat een fatsoenlijke tijd in een vat heeft gelegen (of lang genoeg op een ander vat) je er veel meer in kunt ontdekken. Die zijn dus veel interessanter om te proeven. Dat zijn ook de flessen die in je open flessen kast het snelste leeg zijn..

Hoe definieer je kwaliteit in whisky? Voor iedereen verschillend of toch niet helemaal? Daar kan je veel kanten mee op denk ik.
Voor mij is kwaliteit niet alleen diepgang en laagjes. Ook verrast worden, afwisseling van smaakjes in harmonie. Maar ook geen totale vatdominantie maar subtiele rijping. Met genoeg ‘saus’ maak je alles lekker, maar zonder heftige ‘saus’ iets op smaak brengen is m.i. veel ingewikkelder.

Wat ik schreef dus...

Een mooie vrouw herken je ook zonder dat het meteen je type hoeft te zijn.

Kwaliteit is voor mij het herkennen van de combinatie van vakmanschap en creativiteit om een bepaald doel te bereiken, zonder in maniertjes te vervallen. Met maniertjes wordt het de kitsch.

Eigenlijk is dat onafhankelijk van of ik liefhebber van een bepaalde stijl ben of niet, al zal het voor mij in het laatste geval wat lastiger zijn om kwaliteit te herkennen door gebrek aan ervaring.

Kwaliteit is ook een constant product op de markt brengen, geperfectioneerd tot in het saaie.
Of dat nu een Glenfiddich 15 of een Lagavulin 16 is; je weet vooraf wat je krijgt.

Een grote groep mensen waardeert deze kwaliteit
en koopt gewoon weer wat ze lekker vinden.