In eerste instantie wilde ik Glen Keith invoeren maar die stond niet in de lijst.
Deze malt was wat gespierder dan een Ben Nevis zou zijn bijvoorbeeld, een dikker soort body/textuur midpalate waarbij het vat en de spirit krachtig samenkomen, het grappige was dat verder de Whisky vrij elegant was en in de finish uit elkaar viel.
Dat elegante gecombineerd met de specifieke body/textuur deed me eerst aan Glen Keith denken, toen ik helemaal aan het eind van de finish toch nog een typische kruidigheid met munt en salie en een iets hartige ondertoon ontwaarde was het voor mij duidelijk dat ik voor Dailuaine zou gaan.
Ik vond deze zeker in de smaak niet ontzettend fruitig, ik denk dat als je een Ben Nevis, Lochside of een Ier ernaast zet de verschillen dan duidelijk worden, in de neus vond ik 'm wel met name op een Lochside lijken.
Het uit elkaar vallen van de Whisky in de finish is niet typisch Dailuaine (of Glen Keith), de smaak zet zich normaal gesproken krachtiger voort.
Mijn notities:
In de neus aromatisch, banaan, bourbon hout, iets vettig (doet me denken aan Lochside).
In de smaak zacht, perzik, bourbon hout, mix van creme met echte vanille, klein fruitig zuurtje, groene appeltjes.
De finish is vrij kort en valt snel uiteen, vrij laat komt er dan toch een typische kruidigheid van munt/salie met een iets hartige ondertoon op die in het glas blijft hangen en me in plaats van Glen Keith naar Dailuaine doet grijpen als distillery van de dag.