Hoe is jullie voorkeur veranderd door de tijd (smaakontwikkeling) ?

[Kapre]

Dit lijkt me wel interessant voor een topic.
Hoe is jullie voorkeur veranderd door de tijd, door de jaren heen ?
Zijn je favoriete stijlen van whisky nog hetzelfde als toen je begon ?
Of laat je die typen whisky nu links liggen en heb je een geheel andere voorkeur ?

Bij mijzelf is het als volgt gegaan.
Zoals de meesten ben ik voorzichtig begonnen met de instapwhiskies, en ben toen stapje voor stapje alle smaaksegmenten gaan verkennen, sherried, peated, enz.
In het begin kreeg ik een sterke voorkeur voor de heftige stijlen, dus heavily peated, flink sherried, liefst alles op CS.
Maar gaandeweg kreeg ik meer een voorkeur voor wat elegantere, complexere (vaak wat oudere) whiskies, en liefst op een "normale" drinksterkte, dus zeg tussen 40 en 48 %
Zo af en toe ben ik nog wel eens in the mood voor een Ardbeg U of Corry, een A'bunadh o.i.d. maar dat komt nog maar weinig voor.
Inmiddels ben ik een jaar of 9 of 10 met whisky bezig.
Hoe is dat bij jullie ?

[roetertoeter]

Ik ben nu ruim 3 jaar bezig met whisky. Ik begon met de zware turfbommen van Islay maar sinds anderhalf jaar neig ik toch meer naar iets anders. Een Islay kan me nog steeds bekoren hoor, maar ik heb een voorliefde ontwikkeld voor Ledaig en Ballechin op sherry/port, oudere Balblairs en Springbank. Desalniettemin is Ardbeg oogie nog steeds een van mijn favoriete winterdrams .Ik koop het liefst zoveel mogelijk CS en bijna niks onder de 46%

[whisky4wood]

Ik ben pas anderhalf jaar geleden begonnen met het proeven, drinken en verzamelen van whisky. Ik ben toch wel wat meer gecharmeerd van wat oudere whisky's. Meestal vind ik whisky wat scherp, maar ik houd het meeste van de smaak die in je mond overblijft nadat je de slok allang hebt doorgeslikt. Sherry-achtige tonen vind ik ook lekker. Binnenkort ga ik de wat meer rokerige smaken ontdekken met longrow en springbank. Wie weet waar dat naar toe gaat?

[defeatless]

Ach het gaat met golven, heb ik de afgelopen 10-12 jaar gemerkt. Ook het weer speelt daarop in.

Persoonlijk ben ik nooit van de rokerige whisky geweest. Springbank is ongeveer het max. wat ik aankan.
Daarnaast heb ik een voorkeur voor sherried whisky's. Maar momenteel met de hitte heb ik liever een wat fruitig bourbon gerijpte whisky. Laatst een rijtje Glenlivet gebotteld in de jaren '70 geprobeerd. Beviel me prima.
Een bom als A'Bunnadh of de 'livet vW 2007 hoef je mij nu ff niet te geven.

[Reichenbach]

Ook ik ben nog relatief kort wat meer serieus met whisky aan de gang. In het verleden kocht ik vaak de instapmodellen van Glenfiddich, Aberlour en Highland Park en af en toe een Cragganmore of Talisker. Of een bourbon op zijn tijd. Wat mij betreft niks mis mee, nog steeds niet. Al vond ik de laatste keer dat ik de Talisker had erg tegenvallen.

Inmiddels is de reis wat verder gegaan, de bekenden van Islay, whisky op vatsterkte en de wat meer geprononceerdere sherry whisky's. Ik merk zelf dat je op den duur wat minder wordt geïmponeerd door de whisky's met een sterk effect en het wat meer om de gelaagdheid en kwaliteit gaat. En dat kan ik gelukkig nog steeds vinden in de whisky's die relatief makkelijk te vinden zijn.

[Freezeroz]

Maar gaandeweg kreeg ik meer een voorkeur voor wat elegantere, complexere (vaak wat oudere) whiskies, en liefst op een "normale" drinksterkte, dus zeg tussen 40 en 48 %

Dat zijn zeldzame woorden hier op het forum.
Ik ben het helemaal met je eens .

[FGG]

Ik ben begonnen met wat instap whisky's: Hyde 10yo, Writer's Tears Pot Still, Aberfeld 12yo, Bushmills 10yo, etc. Wel alleen single malts. Toen kwam ik in aanraking met Bowmore en Kilchoman en sloeg ik vrij abrupt om naar de peated en smoky kant: Ardbeg, Kilchoman, Ledaig, etc. Maar door veel samples te proeven en wat events te bezoeken sloeg het geleidelijk om naar sherry-gerijpte whisky's, duurdere bottelingen, IB's en uiteindelijk naar CS. Nu gaat mijn voorkeur uit naar een mooie CS, het liefst een IB, maar er zijn ook mooie OB's en daarbij gaat de voorkeur uit naar sherry-matured, maar een bourbon-gerijpte ga ik ook niet uit de weg.

[Kikkerneve]

Leuk topic.

Ik ben pakweg 10 jaar geleden begonnen met instap en een voorkeur voor sherry/speyside. Wel met wat leeftijd erop, zodat de scherpte er wat vanaf is. Naarmate ik meer ben gaan proeven na pakweg 5 jaar, ben ik islay en peat van asbak naar smaakvol gaan waarderen. Octomore laat ik nog staan, maarnhet komt geregeld voor dat ik écht zin heb in een Laga e.d. zelfde geldt voor abv waarop is gebotteld. Sterker is tegenwoordig niet direct een bezwaar meer.

[delcom]

ik ben er nu zo'n 12 jaar mee bezig, in het begin hield ik vooral van de sherry-tonen in de whisky, ondanks het feit dat sherry zelf mij niet echt kan bekoren). Mijn favoriet van de beginjaren was Dailuaine, gebotteld door Douglas.

Geturfde Whisky's spraken mij in de beginjaren totaal niet aan.
Door de jaren echter leer je dat je door de turf heen nog een mooie complexiteit aan andere smaken kunt ontdekken.
Een prachtig voorbeeld hiervan is de Octomore, hevig geturfd (hoewel ik sommige whisky's met minder ppm soms wel verder naar turf vind door smaken) die ondanks zijn zeer jonge leeftijd en het hoge ppm gehalte een rijke smaken-mix op je tong tovert en waar de afdronk heerlijk blijft nazinderen zonder dat de turf hierbij overheersend aanwezig is.

Dus door de jaren heen ben ik ook turf weten waarderen, weliswaar zonder de sherrycask/-finish van mijn favorietenplaats te stoten.

Het alcoholpercentage vind ik minder belangrijk zolang de smaak van alcohol niet primeert.
Je hebt cs met percentage's van 60° waarbij de alcohol niet domineert, dit vind ik aangenaam tasten, doch bij sommige ruik en proef je bijna uitsluitend alcohol en is de afdronk ook zo weg, dit vind ik dan de minder lekkere.

Het alcoholpercentage hoeft dus voor mij zeker niet hoog te zijn om een aangename smaakervaring te beleven, de oudere whisky's zijn meestal ook lager van percentage alcohol door de opname in het vat, hier smaak je dan al wat vaker complexiteit door de interactie met de langere termijn in het vat wat zich door het lagere alcoholpercentage beter tot zijn recht komt.

[Reichenbach]

... (hoewel ik sommige whisky's met minder ppm soms wel verder naar turf vind door smaken)

Het ppm gehalte gaat over het ppm fenol in de mout, hoeveel daarvan in de uiteindelijke whisky terecht komt is ook afhankelijk van het destillatieproces en de wijze en tijd van lageren.

de oudere whisky's zijn meestal ook lager van percentage alcohol door de opname in het vat, hier smaak je dan al wat vaker complexiteit door de interactie met de langere termijn in het vat wat zich door het lagere alcoholpercentage beter tot zijn recht komt

Ik denk dat de smaak ook is geconcentreerd in de alcohol die is achtergebleven. Een gegeven hoeveelheid opgeloste smaak- en reukstoffen blijven min of meer gelijk of neemt toe. Alhoewel de fenolen in de tijd blijkbaar wel minder worden.

[HammerHead]

Ik heb de eerste 7/8 jaar dat ik single malts dronk (vanaf eind jaren '90) eigenlijk alleen maar standaard Speysiders gedronken (Glenfiddich, Glenlivet, Aberlour etc.) en dan ook steeds de 10 / 12 yo instapmodellen op 40%. Ik kwam toen ook gemiddeld op 1 drammetje per week uit. Alles veranderde eigenlijk pas goed toen ik eind 2006 mijn ouders hielp met terug naar Nederland verhuizen, die hadden 6 jaar in de Charente doorgebracht. Ter afsluiting hebben we toen een rondleiding gehad bij een cognacboer (Michel Forgeron) in Segonzac (midden in de Grande Champagne). Daar voor het eerst kennis gemaakt met 30+ jaar gerijpte destillaten met hogere percentages en ik werd volledig van m'n sokken geblazen.
In Nederland bleek het echter makkelijker om je meer in whisky te verdiepen dan in cognac (veel groter aanbod), dus vanaf 2007 ben ik meer, nog steeds standaard bottelingen, gaan proberen, waarbij het accent meer naar rokerige whiskies begon te verschuiven (HP, Laga, Bowmore). De financiële situatie liet toen echter niet toe om voor duurdere flessen te gaan. Pas vanaf ca. 2011 is mijn interesse naar independent bottelingen op vatsterkte gaan verschuiven. Daar ligt eigenlijk nog steeds mijn voorkeur, liefst fruitbommen op bourbonvat en peatbommen op sherry of bourbon.

Alleen pure sherrybommen liggen mij niet zo (nu niet en vroeger ook niet). Dat gaat bij mij snel richting kauwen op een blok hout. Veel heftiger dan een Glendronach Allardice moet het dan niet worden.

[Kay]

Het zelfde als jij Kapre. De eerste whisky die ik echt heel lekker vond was een Ardbeg Supernova. Het eerste jaar trokken vooral de extreme smaken me. Pas later ging ik meer fruitige, grassige etc. whisky's waarderen. Ook nu hou ik nog steeds van zwaar geturfde whisky, maar de absolute toppers (90+) zitten voor mij niet meer in dat segment.

[Daan]

Ik ben nu een jaar of 3 serieus met whisky bezig.
Kan me nog goed herinneren dat ik in het begin bijna alleen whisky dronk met "literatuur" erbij. De gids van Michael Jackson of filmpjes van Ralfy.
Ik vond het belangrijk mijn smaak te ontwikkelen en zoveel mogelijk te proberen.

En dus ging ik alle kanten op. Geturfd, zoet, kruidig, medicinaal, moutig. Van alles probeerde ik.
Omdat ik nog niet zo ervaren was, veel OB's en veel niet te sterk (40-48%)
Ik heb een periode gehad dat ik gek was op geturfd. Ik heb een periode gehad dat ik op zoek ging naar "kruidige" whisky.

Maar, geleidelijk merkte ik dat het vooral de sherry-whisky's waren die bleven hangen.
En de wijn-finishes, die doen het ook goed (Marsala, Madeira, Port, Amarone).
Ook vind ik het tegenwoordig fijner als de whisky iets sterker is (50+).
Ik merk dat ik bij 40% tegenwoordig soms denk "ach, wat een zachte schattige whisky". Het klinkt bijna verwend

Maar goed, ik beschouw mezelf nog steeds als beginner. Hooguit enige ervaring.
Dus wie weet waar ik over 3 jaar sta.
Misschien moet ik m'n GlenDronachs dan wel van de hand doen

[-Roy-]

Voor mijn geval gaat het bij mij precies andersom dan bij de meesten. Zo'n 6 jaar geleden vond ik de zoetere whiskies al niet zo heel boeiend en werd ik verrast door de meer rokerige en turfachtige whiskies. Ik vond toen het medicinale nog niet lekker, dat is wel veranderd, maar ik kan nog steeds niet veel met de meeste zoete whiskies. Sterker nog, ik heb het idee dat mijn voorkeur zich steeds meer vernauwt tot een paar whiskies. Het gebeurt me erg zelden dat ik iets proef wat ik niet ken wat ik lekker vind. Ik begin bijna een hekel te krijgen aan proeverijen, stomweg omdat ik het allemaal niet lekker vind. Ik heb een beetje geëxperimenteerd met duurdere / oudere whiskies, maar ook daar lijkt mijn smaakt niet te zitten (misschien gelukkig maar). Na 6 jaar whisky cirkel ik dus in een vrij beperkt rondje. Whisky drinken wordt dan ook steeds minder een "hobby". Ik koop gewoon flessen waar ik (vrij) zeker van weet dat ik ze lekker vind en ik kom nog nauwelijks "out of the box".