Peat of niet: wat is jullie mening?

[caskstrength]

Zojuist las ik dit artikel op Scotchwhisky.com over de stelling of peated whisky de ultieme Scotch is. Daarbij: het gebruik van turf is - correct me if I'm wrong - toch iets typisch schots. Er zijn wel distilleerderijen in andere landen die dit nu ook toepassen, maar van oudsher komt het toch uit Schotland. Je zou daarom kunnen stellenNatuurlijk leuk om tegengestelde meningen weer te geven, maar is er in dit geval wel een zwart en een wit?
Of is er een "grijs", dat wil zeggen dat er niet één ultieme exponent van Scotch is en diversiteit juist goed is.

Ik ben benieuwd naar jullie stemming en achterliggende onderbouwing!

[avdboom]

Ik kan het allebij waarderen. Wel vind ik mild geturft iets dat ik nu meer ga waarderen, zoals wolfburn. Het hangt er gewoon vanaf. Net zoals ik een bourbon wel kan waarderen af en toe...

[caskstrength]

Als ik in de huid kruip van een distillateur, snap ik de opinie van Stuart Hendry van Glengoyne. Het zou veel meer ambacht vergen om een whisky langzaam te stoken en fruitig te maken. Alleen: klopt dat wel? Vroeger werd er door veel meer distilleerderijen turf gebruikt, zowel door degenen die langzaam stoken als degenen die snel stoken.

Daarom denk ik dat zeker vroeger de stelling wel zou zijn opgegaan, en wellicht vanuit de erfenis nog steeds ten dele op gaat.

Ook dat vind ik net weer iets te kort door de bocht. Er lijkt in sommige gevallen nadruk te liggen op het gebruik van turf (tot in de vele ppm's toe), en dit lijkt inderdaad wel eens ten koste te gaan van andere eigenschappen die een whisky kan hebben, zoals fruitigheid. Hoewel geturfde en/of rokerige Islay-whiskies nog steeds fruitig kunnen smaken (bijv. citrus), heb ik het gevoel dat de whiskies van deze distilleerderijen vroeger toch wel een stuk fruitiger waren.

Uiteindelijk gaat het toch om balans. Hoewel lekker van tijd tot tijd, te veel geturfd lijkt me ook weer saai worden. En er zijn genoeg andere Schotse distilleerderijen die het product Scotch maken tot iets dat je kunt herkennen van dranken van andere landen. Daarbij denk ik aan Clynelish, Mortlach, Glenfarclas, Aberlour, etc.

[thijs100]

Het resultaat van de poll zegt tot nu toe al genoeg: het is niet zo'n zwart/wit-issue.

Ik heb ook gekozen voor de derde optie. Diversiteit is goed. Maar met dat in het achterhoofd, vallen de meeste jonge turfbommen voor mij toch af. Hoewel die vaak best lekker zijn, zijn het ook meestal behoorlijk eendimensionale whiskies.

Daar staat voor mij dan weer tegenover dat de whiskies met een milde turfrook, zoals je die in sommige oude Speysiders, Highlanders (Brora ) en zelfs Lowlanders tegenkomt, vaak tot de allerbeste whiskies horen. Ik zou bijvoorbeeld een moord doen voor een volle fles van deze St. Magdalene. Of wat te denken van al die prachtige mild geturfde Karuizawa's?

En ook bij oude Islay whiskies (25+ jaar oud, het liefst zelfs 30+) is de turf zodanig getemd, dat er veel meer ruimte is voor andere smaakaspecten van de whisky.

Anyway, waar het bij mij op neerkomt, is dat subtiliteit het bijna altijd wint van die in your face whiskies, of dat nou zwaar geturfd of zwaar gesherried is.

[caskstrength]

Of wat te denken van al die prachtige mild geturfde Karuizawa's?

Op zich eens, maar da's dan weer geen Scotch hè

Anyway, waar het bij mij op neerkomt, is dat subtiliteit het bijna altijd wint van die in your face whiskies, of dat nou zwaar geturfd of zwaar gesherried is.

Op zich ben ik het daar niet altijd mee eens, er is voor iedere soort whisky een moment. Maar als je daarmee bedoelt dat er altijd ruimte zal zijn voor subtiele whiskies van Schotse makelij, dan komt dat zeker overeen met de opvatting dat Scotch erg divers is en dat dus peated whiskies niet bij uitstek exponent van Scotch zijn.

[nigel_tufnel]

Het resultaat van de poll zegt tot nu toe al genoeg: het is niet zo'n zwart/wit-issue.

Ik heb ook gekozen voor de derde optie. Diversiteit is goed. Maar met dat in het achterhoofd, vallen de meeste jonge turfbommen voor mij toch af. Hoewel die vaak best lekker zijn, zijn het ook meestal behoorlijk eendimensionale whiskies.

Daar staat voor mij dan weer tegenover dat de whiskies met een milde turfrook, zoals je die in sommige oude Speysiders, Highlanders (Brora ) en zelfs Lowlanders tegenkomt, vaak tot de allerbeste whiskies horen. Ik zou bijvoorbeeld een moord doen voor een volle fles van deze St. Magdalene. Of wat te denken van al die prachtige mild geturfde Karuizawa's?

En ook bij oude Islay whiskies (25+ jaar oud, het liefst zelfs 30+) is de turf zodanig getemd, dat er veel meer ruimte is voor andere smaakaspecten van de whisky.

Anyway, waar het bij mij op neerkomt, is dat subtiliteit het bijna altijd wint van die in your face whiskies, of dat nou zwaar geturfd of zwaar gesherried is.

Volledig mee eens. Peat hoort vast en zeker in de core range van de Schotse whisky's.
Maar dit geldt ook voor sherried, fruitig,... En van alle smaaktypes zijn er Schotse klassiekers: GlenDronach 1972, BenRiach 1976,...
Als je net met whisky bezig bent en je proeft je eerste peated whisky dan lijkt het alsof er een hele nieuwe wereld voor je open gaat.
Het is ook een smaak die je zelden of nooit (behalve bij whisky) proeft.
Maar na wat jaren proeven hoeft het voor mij persoonlijk niet meer zo "in your face" te zijn. Ze zijn meestal inderdaad wat eendimensionaal.
Natuurlijk is het af en toe nog wel eens lekker maar net zoals Thijs zegt het zijn net de whisky's met diepgang en leeftijd die wat turf als surplus hebben die er extra bovenuit steken.
Kijk maar naar de jaren '50 & '60 Bowmore, man wat zijn die lekker!
Of de recente Irish peated!.
De Ardbeg 1980 Kildalton was voor mij trouwens 1 van de lekkerste Ardbegs die ik ooit dronk en amper peated.

[edwinedje]

Voor optie 3 gekozen, hoewel ik mij ook wel kan vinden in de terminologie van optie 1.

Als luie proever/ontdekker/drinker heb ik wel het idee dat de verschillen in de Peat varianten "makkelijker" zijn te identificeren (niet classificeren) dan alle verschillen in de non-peated varianten.

Lichte en Zware Rook en/of Turf in de neus en/of smaak herken ik over het algemeen wel.
Maar of iets rood, oranje of groen fruit in de neus en/of smaak is heb ik meer moeite mee.

Ik heb wel ontdekt dat mijn Flessen over het algemeen Peat invloeden hebben en mijn samples niet.

[Malinois]

Ik heb wel ontdekt dat mijn Flessen over het algemeen Peat invloeden hebben en mijn samples niet.

Dat is herkenbaar hier
Een geturfde whisky kan ik al iets meer op de gok kopen (van bepaalde merken dan alleen) en bij een niet geturfde whisky durf ik dit niet (snel). Maar toch zijn de beste whisky's die ik tot nu toe gedronken heb allemaal niet geturfde...

OT: De afwisseling moet er nu eenmaal zijn, de diversiteit doet het hem!
Bij meerdere whisky's ontbreken de geturfde varianten. Dus wordt geturfde whisky al sneller als 'typisch scotch' omgeschreven.

[jdoucet]

Dat "cleane spirit maken is moeilijker" lijkt me toch nogal raar...
Maargoed.

[caskstrength]

Nou ja daar heb je meer tijd voor nodig: zowel bij het gisten als bij het distilleren. Daarbij is er volgens mij een grotere kans op gebeurtenissen die de spirit negatief beïnvloeden.

Daarnaast (maar dat is enigszins off-topic) dat een cleanere spirit via langzame distillatie er voor zorgt dat er minder spirit gemaakt kan worden dan als je de vloeistof door de still heen ramt.

[FGG]

Optie 3. Uiteindelijk komt 't allemaal neer op smaak. Tijdens mijn zeer korte whisky-carriere ben ik er ondertussen achter dat ik 't rokerige toch wel lekker vind, maar ik begin toch altijd met iets milders.

[PatricovdHeuvel]

Ook ik heb zoals de meeste voor 3 gekozen maar, als extra aanvulling wil ik toch meegeven dan een peaty whisky mij op de e.o.a. manier toch langer laat genieten van m'n glaasje. Kan rustig een uur doen met 5 cl