In de neus zijn ze quasi aan mekaar gewaagd. Alhoewel de Longmorn ietsje scherper is. Misschien heeft het hogere ABV daar iets mee te maken. Met wat water erbij wordt alles anders. De Longmorn wordt zoeter en fruitiger. De glenfarclas was dat al, maar dat is nu nog meer het geval. In ieder geval zijn beide whisky's vol van smaak, maar toch anders. De glenfarclas is zeer romig en zoet. De Longmorn is dat ook, maar is iets (echt iets maar) minder vol van smaak. Hij blijft ook met een paar druppels water ietsje scherper. Ook in de afdronk, maar ergens kan ik dat wel appreciëren in een whisky. Liever dat dan een plat gedoe zoals met die Aberfeldy 21yo.
Ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar ik vind ze allebei heel lekker. Hebben de turf whisky's nu afgedaan? Ik denk (hoop) van niet, maar ik hoef het niet meer zo rokerig als vroeger. Dat is nu wel duidelijk. Conclusie: ik heb een lichte voorkeur voor de glenfarclas. Maar gelukkig heb ik nog een tweetal cl over van die Longmorn om nog eens te proeven. Ik kan dus nog steeds van gedacht veranderen. Ha, ik klink net als een vrouw.
In ieder geval hartelijk dank voor je royale samples, beste vriend !!




Dat gaat snel 



"Made in Schotland"
...maar okay, ik snap de bedoeling hoor. Goeie selectie
