Gisteravond was het dan eindelijk zo ver: de Tamdhu 1973 GM mocht open.
Uiteraard gedeeld met de aanwezige familie.
En het was ook echt een feestje. Wat een heerlijke gebalanceerde en complexe whisky.
Grappig genoeg zou ik hem niet direct als een typische Tamdhu hebben bestempeld (voor zover ik die ken uit de core-range en van VW).
Ik rook en proefde de geklaarde boter, toffee en fudge niet direct terug die ik daarvan ben gewend.
De neus leek in het begin meer op een Glenfarclas.
Vooral een sherry neus, met wat ik er op dat moment verder van kon maken zoethout/drop, kaneel en donkere chocolade.
Bleef ook enorm lang hangen. Niet vervelend!
En ik vermoed dat ie alleen maar beter wordt met wat zuurstof erbij.
