Wat was de eerste "echt dure" whisky die je kocht?

[Hoff]

Mijn eerste dure fles was JW blue label, toen ik 7 jaar geleden op het vliegveld van Bangkok stond dacht ik laat ik eens gek doen. 135 euro was en is nog steeds een hoop maar het leek mij toed een goede aanbieding. Nu is de fles net over de helft leeg.

[Rob76]

Ik heb wel gemerkt dat prijs perceptie snel veranderd als je eenmaal door het whiskyvirus besmet bent. Vond ik initieel zo'n 50 euro voor een Lagavulin 16 nog een flink bedrag (en dan is 't eigenlijk ook), vind ik dat tegenwoordig een nette/normale prijs. Toen ik dat bij mezelf bemerkte heb ik mezelf een limiet van 100 euro opgelegd.

Keurig onder de limiet gebleven toen de Octomore 7.2 voor 99.95 in de aanbieding was

Ik moet zeggen: Heeft toch nog wel een tijdje geduurd voordat ik 'm open durfde te maken. Tja, het is toch bijna 100 euro. Wat nu als ik 'm niet zo lekker vind? Dicht kan is 'ie gemakkelijker verkopen... Uiteindelijk toch maar de stoute schoenen aangetrokken en (met licht trillende handjes) de fles open getrokken. Blij dat ik dat gedaan heb! Ben er zeker van onder de indruk (maar of 'ie "100 euro lekker" is? Tja, dat blijft een lastige vraag)

[Reichenbach]

(maar of 'ie "100 euro lekker" is? Tja, dat blijft een lastige vraag)

Is dat niet altijd zo met smaak? Of iets twee keer zo lekker moet zijn omdat de prijs twee keer zo hoog is? Van twee flessen van 50 euro heb je wel twee keer zo lang plezier. Maar ook dat houdt een keer op. De herinnering aan iets bijzonders gekocht én gedronken te hebben is ook wat waard en die blijft wat langer hangen (mits je niet teveel drinkt).

[Rob76]

De herinnering aan iets bijzonders gekocht én gedronken te hebben is ook wat waard en die blijft wat langer hangen (mits je niet teveel drinkt).

Kijk! Dat vind ik een mooie benadering. Die houden we erin

[HammerHead]

Vroeger vond ik 50 a 60 euro zo'n beetje het maximum. Tot zeker begin 2014 kon je nog een ruim aanbod aan 18 jaar oude bottelingen binnen deze marge kopen. Januari 2014 bijvoorbeeld nog 58 euro neergeteld voor de 18 jaar oude Laphroaig. In de loop van dat jaar ben ik voor het eerst (ruim) over de 60 heengegaan met de MoS Caperdonich 1996 gebotteld voor van Zuylen (€ 90).

In het voorjaar van 2015 voor het eerst de 100 gepasseerd met de MoS Miltonduff 1980. Die was rond de 130. Daar ben ik sindsdien nog nauwelijks overheen gegaan - maximaal € 145 voor de Benriach Authenticus - maar ik geef nu wel een paar keer per jaar meer dan €100 voor een fles uit.

Ik merk bij mezelf dat de stap van rond de 50 naar 150 dus vrij vlot is gegaan, eigenlijk binnen een jaar tijd, maar dat ik nog steeds niet bereid ben verder te gaan. En dat heeft bij mij niet zozeer met te besteden budget te maken, want ik geef inmiddels een kleine 2000 euro per jaar uit aan spirits. Ik vind meerdere 100den euro's voor een enkele fles neertellen gewoon onzinnig. Ik heb zeer sterk het gevoel dat je op zo'n moment belazerd wordt (en eigenlijk is dat natuurlijk ook zo).

Voorlopig ligt mijn grens dus bij € 150. Dat zie ik misschien voor iets heel bijzonders nog naar de 200 à 250 gaan, alhoewel veel van de whiskies die tegenwoordig in dat segment zitten daar eigenlijk niet bijzonder genoeg voor zijn.

[Daan]

Ik heb tot nu toe altijd gebruik kunnen maken van allerlei kortingen, waardoor ik nog nooit meer dan € 100 betaald heb voor een fles (geloof max in de 90 ergens). Ben benieuwd hoe lang ik dat nog volhoud. Voor mij ligt de psychologische "echt duur" grens namelijk boven die 100

[thijs100]

Flessen kopen enkel om te verzamelen vind ik persoonlijk absurd. Dan ben je geen Whiskyliefhebber maar louter een investeerder. Ja, ook in dure flessen zit iets dat gedronken kan/mag worden en bij voorkeur gedeeld met andere échte liefhebbers

Ik denk dat we dat onszelf wijsmaken... Een groot aantal dichte flessen in de collectie... Allemaal om ooit eens open te doen? Geloof ik niet... My opinion: elke liefhebber met een aanzienlijke collectie gesloten flessen hier op HWF is ook verzamelaar.. Niet elke verzamelaar is liefhebber, dat klopt dan weer wel...

Ik heb flink wat gesloten flessen staan, maar zou mezelf nou geen verzamelaar noemen. Verzamelaar betekent voor mij dat er een bepaalde lijn in je collectie moet zitten, dat is bij mij niet het geval. Tenzij die lijn is dat het whisky is die ik lekker vind Ik denk dat hamsteraar een betere term is, want de stijgende whiskyprijzen zijn de reden dat ik meer koop dan ik drink. Soms koop ik liever nu wat extra flesjes van een whisky die ik lekker vind, zodat ik later niet de hoofdprijs hoef te betalen en zonder problemen een flesje kan openen.

[Breedút_Genietsje]

De whisky's die ik via de 'reguliere handel' koop zijn altijd in de aanbieding,
ik heb inmiddels genoeg gehamsterd om te kunnen wachten tot het volgende koopje...
Whisky's om te drinken kosten vrijwel nooit meer dan 5 tientjes.

Daarnaast zoek ik op veilingsites naar de échte koopjes,
vaak mensen die hun drankkastje opruimen en geen idee hebben van whisky

De duurste flessen heb ik toch gekocht via de veilingsite's...

[Holkers]

M'n eerste 100+ whisky was uit een soort van noodzaak, een Talisker 18y. Ik heb de eerste fles in 2008 bij de "bron" gekocht in Schotland en was verkocht. Destijds; 50 euro. Maar omdat de bron opdroogd en de dorst blijft, is deze nu boven de 100 euro gekomen.. Heb er ook gelijk 2 gekocht, want dat gaat vast niet veel rustiger omhoog.

Maar dat zorgde wel voor een soort "all gates are open" effect, want deze maand een 250+ euro fles gekocht (geboortejaar fles) en heb heel lang en serieus gedacht om een 1500+ euro fles te kopen voor de investering. (geest is uit de fles la ma zegguh)

Ik heb nu een aantal flessen staan die niet open gaan en voor de doorverkoop zijn, maar dat kan best zijn om met dat geld een aantal goedkopere drinkers te halen. Klein nadeeltje van duurdere (en niet zozeer lekkerdere, maar vaak wel) whisky's, is dat het lastig is om goedkopere flessen te vinden. Ben fan van GlenDronach en Talisker en neig nu richting Tomatin en Kilchoman, maar eeen goedkopere fles GlenDronach laat ik niet snel staan.

[Tottenham]

M'n eerste 100+ whisky was uit een soort van noodzaak, een Talisker 18y. Ik heb de eerste fles in 2008 bij de "bron" gekocht in Schotland en was verkocht. Destijds; 50 euro. Maar omdat de bron opdroogd en de dorst blijft, is deze nu boven de 100 euro gekomen.. Heb er ook gelijk 2 gekocht, want dat gaat vast niet veel rustiger omhoog.

Momenteel 94,95 bij Drankdozijn, mocht je er nog wat extra willen inslaan.

[dutchscotch]

De eerste whisky die ik kocht waarbij ik dacht "mmmm dit is eigenlijk wel duur voor een fles drank" was een fles Bladnoch uit mijn geboortejaar (1993). Inmiddels ben ik daar wel een aantal keer overheen gegaan qua prijs hehe.

[polley82]

Dat was de glendronach 21y.. had een gek gevoel 1 van een schaamte... wie ben ik om 106 euro uitgegeven aan een fles alcohol, terwijl er soms mensen dit als budget hebben om 1 week boodschappen te doen... aan de andere kant, een goeie leuke hobby kost geld en ik vond zelf dat ik er hard genoeg voor had gewerkt

hij zit nog wel dicht, maar heb al wel een sample gehad en hij was/is heerlijk.

[Daan]

Ik heb tot nu toe altijd gebruik kunnen maken van allerlei kortingen, waardoor ik nog nooit meer dan € 100 betaald heb voor een fles (geloof max in de 90 ergens). Ben benieuwd hoe lang ik dat nog volhoud. Voor mij ligt de psychologische "echt duur" grens namelijk boven die 100

Bijna een jaar geleden zie ik, inmiddels wel overheen gegaan met een aantal GlenDronachs via dit forum rond de € 150-160.. Tot nu toe nog geen spijt van gehad echter

[HammerHead]

Hmm, herkenbaar:

Ik vind meerdere 100den euro's voor een enkele fles neertellen gewoon onzinnig. Ik heb zeer sterk het gevoel dat je op zo'n moment belazerd wordt (en eigenlijk is dat natuurlijk ook zo).

Voorlopig ligt mijn grens dus bij € 150. Dat zie ik misschien voor iets heel bijzonders nog naar de 200 à 250 gaan, alhoewel veel van de whiskies die tegenwoordig in dat segment zitten daar eigenlijk niet bijzonder genoeg voor zijn.

Inmiddels meer dan €200 uitgegeven voor een Littlemill, €280 voor een Aultmore uit m'n geboortejaar en meer dan €500 voor een Port Ellen. Dat laatste beschouw ik dan maar als een eenmalige uitzondering. Ik merk wel dat als de kwaliteit het rechtvaardigt €150 al geen echte uitzondering meer is.

[FGG]

Ik heb tot nu toe altijd gebruik kunnen maken van allerlei kortingen, waardoor ik nog nooit meer dan € 100 betaald heb voor een fles (geloof max in de 90 ergens). Ben benieuwd hoe lang ik dat nog volhoud. Voor mij ligt de psychologische "echt duur" grens namelijk boven die 100

Bijna een jaar geleden zie ik, inmiddels wel overheen gegaan met een aantal GlenDronachs via dit forum rond de € 150-160.. Tot nu toe nog geen spijt van gehad echter

Als het goed is verandert dat ook niet want de vraag is wat je eerste "echt dure" whisky was die je kocht.