henri schreef:ik zou dan toch zeggen dat het om balans gaat..
hoe zit het met de rijping?
is het niet te spirity, of heb je een bakkes vol met splinters van de houterigheid?
een vat kan een enkele rijping hebben maar kan ook een finish hebben, maar schiet de dram niet door naar 1 kant?
is de dram uiteindelijk niet te dun waardoor smaak snel weg ebt
is t niet te zwavelig van het vat of heeft het net dat tikkie dat de dram ook kan helpen
its all about balance for me.. ik vind dat een goede graadmeter voor kwaliteit beoordelen
Dit is precies de lijn waar ik ook op zit.
Kort samengevat in de woorden balans en complexiteit.
Als een whisky die 2 goed weet te combineren, is het in mijn ogen een goede whisky.
Ongeacht of het peated of unpeated is en wat het vattype is geweest.
Breedút_Genietsje schreef:Kwaliteit is ook een constant product op de markt brengen, geperfectioneerd tot in het saaie.
Of dat nu een Glenfiddich 15 of een Lagavulin 16 is; je weet vooraf wat je krijgt.
Een grote groep mensen waardeert deze kwaliteit
en koopt gewoon weer wat ze lekker vinden.
Dit is geen kwaliteit, dit is consistentie.
Lada maakt dezelfde k*tauto heel consequent. Je weet precies wat je krijgt.
Maar ik zou dat geen kwaliteit willen noemen.
Ze hebben het maken van een slechte auto geperfectioneerd.
Overigens vind ik de Laga 16yo nog steeds een goede whisky hoor
)doorklinkt.
). Nu zijn de whiskies die ik noemde intussen zo duur geworden dat vooral liefhebbers van dit profiel ze najagen om te proberen. Hierbij zullen degene die de portemonnee trekken niet snel geneigd zijn een slechte score te noteren. Zo wordt de standaard van kwaliteit ook bepaald (en verhoogd) door wat je te besteden hebt én bereid bent om te ontdekken.
