Littlemill 1989 Thosop vs. 1988 The Whisky Cask
Geplaatst: 08 Mar 2014, 18:38
Met dank aan Bart heb ik een sampletje Littlemill 1989 Thosop bemachtigd. Mooi spul, laat ik daar eens een head-to-head van maken. Ik vergelijk hem met een Littlemill die ook op sherryvat heeft gelegen, maar dan van een jaartje eerder, dus:
- Littlemill 1989-2011 22y Thosop 55.4% vs
- Littlemill 1988-2012 23y The Whisky Cask 54.9%
Leeftijd: vergelijkbaar, vatsoort: vergelijkbaar, percentage: vergelijkbaar, dit zijn dus twee ongeveer dezelfde drams. Nou, niet helemaal. Lees maar.
Thosop 1989:
Geur: een mooie geur van oude meubels, vanille, kersen. Ook op de achtergrond dat typische Littlemillige noot van motorolie. Vrij subtiel allemaal met een beetje balsamico-azijn en carameltoffee. Na een tijdje een wat harsig randje, conifeer en tabak. Wat honing ook. Abrikoos en sinaasappel maken zich later ook kenbaar in de geur.
Smaak: klapt vol open in de mond. Granig, zoet, sherry, sinaas en citroen. Zeer vol van smaak. Met een beetje water wordt hij nog wat kruidiger/fruitiger, en is dat aparte Littlemillrandje sterker aanwezig.
Finish: mooi zoet met rozijnen, sigarenkistjes en een beetje sherry. Ook de finish blijft kruidig en een beetje harsig. Zoals een goede Higland Park minus de rook. Een klein waxy spoortje maakt het helemaal af.
Conclusie: 1e indruk: 91pt. Een erg mooi complex en gebalanceerd geheel. De sherry is niet te sterk aanwezig en duwt het distilleerderijkarakter niet bruut opzij. Een enorm volle smaak en een complexe geur. Ik ben er niet van overtuigd dat hij nou beter werd met water (i.t.t. gemiddelde bourbon littlemills).
The Whisky Cask 1988:
Geur: boem! Een stuk minder subtiel dan de Thosop, gelijk wolk van allerlei fruitsnoepjes: kersen, sinaasfruitella, fruitmentos. Die Littlemillige olieachtigheid/stoffigheid hangt hier zwaar in het glas. Je neusholtes worden er haast mee verstopt. Deze geur is meer in-your-face, de Thosop is subtieler, maar complexer. De sherry is steviger aanwezig met een hartig/vlezige invloed, maar de Littlemillkarakteristiek staat ook een tandje hoger zodat ook deze in balans blijft.
Smaak: enorm intens en geconcentreerd. Een beetje zilt. Littlemillolie en kersencompote. Sinaasappelfruitella. Deze wordt wel (nog) beter met wat water, nog fruitiger, olieachtiger en een bittertje dat de smaak nog een extra dimensie geeft.
Finish: ook niet subtiel. Lang, kruidig, waxy, olieachtig.
Conclusie: 90pt. Een stuk intenser dan de Thosop (en die was al niet flauw), maar in die intensitieit is wel een stukje complexiteit kwijt die de Thosop had.
Eindconclusie:
Er is niet echt een winnaar of verliezer. Ze zijn eigenlijk een stuk verschillender dan ik vantevoren dacht. De TWC is zo subtiel als een vuist tussen de ogen, fruit, wax, olie overal. De Thosop is ook geen watje met smaak, maar minder overrompelend, complexer. Littlemill + sherry kan een topcombinatie zijn en dat bewijzen deze twee drams maar weer.
- Littlemill 1989-2011 22y Thosop 55.4% vs
- Littlemill 1988-2012 23y The Whisky Cask 54.9%
Leeftijd: vergelijkbaar, vatsoort: vergelijkbaar, percentage: vergelijkbaar, dit zijn dus twee ongeveer dezelfde drams. Nou, niet helemaal. Lees maar.
Thosop 1989:
Geur: een mooie geur van oude meubels, vanille, kersen. Ook op de achtergrond dat typische Littlemillige noot van motorolie. Vrij subtiel allemaal met een beetje balsamico-azijn en carameltoffee. Na een tijdje een wat harsig randje, conifeer en tabak. Wat honing ook. Abrikoos en sinaasappel maken zich later ook kenbaar in de geur.
Smaak: klapt vol open in de mond. Granig, zoet, sherry, sinaas en citroen. Zeer vol van smaak. Met een beetje water wordt hij nog wat kruidiger/fruitiger, en is dat aparte Littlemillrandje sterker aanwezig.
Finish: mooi zoet met rozijnen, sigarenkistjes en een beetje sherry. Ook de finish blijft kruidig en een beetje harsig. Zoals een goede Higland Park minus de rook. Een klein waxy spoortje maakt het helemaal af.
Conclusie: 1e indruk: 91pt. Een erg mooi complex en gebalanceerd geheel. De sherry is niet te sterk aanwezig en duwt het distilleerderijkarakter niet bruut opzij. Een enorm volle smaak en een complexe geur. Ik ben er niet van overtuigd dat hij nou beter werd met water (i.t.t. gemiddelde bourbon littlemills).
The Whisky Cask 1988:
Geur: boem! Een stuk minder subtiel dan de Thosop, gelijk wolk van allerlei fruitsnoepjes: kersen, sinaasfruitella, fruitmentos. Die Littlemillige olieachtigheid/stoffigheid hangt hier zwaar in het glas. Je neusholtes worden er haast mee verstopt. Deze geur is meer in-your-face, de Thosop is subtieler, maar complexer. De sherry is steviger aanwezig met een hartig/vlezige invloed, maar de Littlemillkarakteristiek staat ook een tandje hoger zodat ook deze in balans blijft.
Smaak: enorm intens en geconcentreerd. Een beetje zilt. Littlemillolie en kersencompote. Sinaasappelfruitella. Deze wordt wel (nog) beter met wat water, nog fruitiger, olieachtiger en een bittertje dat de smaak nog een extra dimensie geeft.
Finish: ook niet subtiel. Lang, kruidig, waxy, olieachtig.
Conclusie: 90pt. Een stuk intenser dan de Thosop (en die was al niet flauw), maar in die intensitieit is wel een stukje complexiteit kwijt die de Thosop had.
Eindconclusie:
Er is niet echt een winnaar of verliezer. Ze zijn eigenlijk een stuk verschillender dan ik vantevoren dacht. De TWC is zo subtiel als een vuist tussen de ogen, fruit, wax, olie overal. De Thosop is ook geen watje met smaak, maar minder overrompelend, complexer. Littlemill + sherry kan een topcombinatie zijn en dat bewijzen deze twee drams maar weer.
