Na de superdag van gisteren was vandaag al onze laatste dag in Speyside aangebroken. Vandaag begon met een hele korte rit naar The Balvenie. Daar aangekomen werden we ontvangen in een kleine zitkamer waar we onze eigen koffie konden zetten. Dat begon al goed
Drew nam ons vervolgens mee op de Distillery Tour die begon met een ritje in zijn bus naar de on-site kuiperij. Grappig om de verschillen te zien met de Cooperage! Hier wordt men kennelijk per uur betaald en niet per vat - dat was ook duidelijk terug te zien in het tempo. Alles ging hier een stuk relaxter. Daarna iedereen weer terug in het busje en op naar de volgende stop: de gerst opslag en moutvloer. Leuk om eens te zien, jammer wel dat ze net de moutvloer aan het verven waren waardoor het soort van buiten gebruik was. Ook mooi om te zien hoe buiten zowel kolen als peat lag opgeslagen om de gemoute gerst mee te drogen. Zo'n klein hoopje peat was kennelijk voldoende voor hun complete jaarlijkse 'week of peat' batch.
Volgende stop was de distilleerderij. Leuke anekdote dat ze het nieuwe gebouw 'om het oude gebouw' heen hebben gebouwd en daarna pas het oude gebouw hebben gesloopt. Op die manier hoefde de productie niet stil te liggen. Onze groep bestond overigens naast ons vieren uit een stel chinezen die overduidelijk van plan waren hun eigen stokerij te starten. De hoeveelheid vragen die zij stelden over details was echt bizar. Iedere hoeveelheid en temperatuur werd zorgvuldig door een van hen genoteerd.
Laatste stop voor de tasting was het warehouse. Ook hier mochten geen foto's gemaakt worden ivm explosiegevaar.. maar ik kon het toch niet laten stiekem wat kiekjes te schieten. Zeker toen een van ons 'the copper dog' ging uitlaten. Slimme marketeers die dat bedacht hebben om op dat moment de bezoekers een exclusief 20cl flesje te kunnen laten tappen. Maar ook bij mij was het vlees zwak - dus ook in mijn koffer zit een kleine handfill uit het sherryvat. We konden namelijk nog kiezen uit een 10yo bourbon of sherry vat - wat we eerst uit onze handpalm hadden mogen likken om te proeven
Na deze uitgebreide tour was het tijd voor de tasting. Die was eigenlijk nog best behoorlijk te noemen. We startten de eerst fles naar recept van Kelsey McKechnie (de nieuwe master distiller): de 12-jarige op virgin oak. Vervolgens de klassier: de 14-jarige Carribean Cask. Daarna werd het direct een heel stuk beter met de 16-jarige op rode wijn finish en de 19-jarige 'Revelation of Cask and Character'. Die laatste was erg fijn maar is wel hopeloos overpriced.. Als afsluiter kwam nog de lekker stabiele 17-jarige 'Week of Peat'. Al bij al een prima rijtje wat ons betreft! Bijzonder genoeg liet zelfs een van onze nieuwe Chinese vrienden zijn hele proefplankje volledig staan en nam het ook niet eens mee in een flesje.. Toen zij weg waren ben ik nog maar zo vrij geweest om dat onaangeroerde glaasje 'Revelation of Cask and Caracter' nog eens een keertje extra goed te proeven en onze BOB kon er zijn flesjes verder mooi mee aftoppen
Het een en ander was zo uitgelopen dat we geen tijd hadden voor lunch vandaag. Het was namelijk nog wel een stukje rijden en de volgende tour stond al weer om 14u gepland. We hoopten een snack te kunnen nuttigen in het visitors centre van onze volgende stop - The Glenlivet - echter daar aangekomen bleek dat ze daar niets aan eten verkochten.. Wel was het visitors center erg gelikt ingericht als een soort van museum (dat bleek dus ook wel een voorbode voor wat ging komen).
Bij Glenlivet namen we deel aan de Original Tour en Heather nam ons mee (samen met een Australisch koppel dat daar net in de buurt was komen wonen). Dit was echter een tour van een hele andere orde dan we de afgelopen dagen gewend waren. We werden eerst meegenomen door een soort van museumkamer waar diverse medewerkers via video's ons vertelden over de stokerij en hun functie. Daarna kwamen we in een kamer waar we via een video op het plafond en een maquette boven een blinkende spirit safe het hele productieproces kregen te horen. Nadat we dat hadden afgetikt gingen we redelijk rap door de distilleerderij heen die echt helemaal echt spik en span uitzag. Heel fotogeniek, maar ik kreeg niet echt het gevoel in een productieomgeving rond te lopen. De stillroom met het uitzicht over het landschap was echter wel een heel mooi plaatje. Vervolgens het warehouse was ook niet 'echt' een warehouse maar meer een als warehouse ingerichte museum ruimte. Veel voorbeelden van verschillende cask types en ook een display dat de kleurontwikkeling en het angel share door de jaren heen weergeeft. Erg leuk voor mensen die slechts 1x een distillery bezoeken want het wordt daarmee wel erg duidelijk (denk ik) - maar wij kregen er toch allemaal wel meer een efteling gevoel bij dan dat we echt in een distilleerderij waren. Tenslotte kwamen we in de tasting room die er natuurlijk ook heel mooi uitzag.
De tasting zelf was daarentegen uitermate teleurstellend - zelfs Glenfiddich was beter. Naast het feit dat het slechts 3 simpele drammetjes waren: de 12-jarige, de 14-jarige (distillery only) en de 16-jarige (distillery only) - zat er nauwelijks iets in de glaasjes om te proeven.. Onze chauffeur heeft zelfs geeneens de moeite genomen het in een flesje te doen maar heeft gewoon meegedronken. Anyway, hele andere benadering van een tour dus en ook eens leuk om meegemaakt te hebben - maar hier zien ze ons niet zo snel weer terug. In de distillery shop stonden overigens nog wel wat mogelijkheden tot handfills. Daarvan heb ik nog een 18-jarige. Maar die vond ik niet lekker genoeg om £140,- aan uit te geven..
's Avonds zijn we voor de laatste keer naar The Whisky Capital Inn gegaan. Gewoon makkelijk, dichtbij en nog steeds genoeg drammetjes om te ontdekken! Dit keer stonden (naast de breaded chicken
) een mooie sherried Glentauchers, de 2022 versie van Macallan Classic Cut, een leuke single cask Tomatin op Brandy en als afsluiter de Benromach Single Cask als winnaar van de avond.
