Als matroos leerde ik als van zelf bierdrinken en was Heineken hét huismerk om de favoriete sport, het gewichtheffen met één hand, te beoefenen. Buiten bier en frisdrank was er niets, behalve natuurlijk H2O.
Dan wordt je kaderlid, bij de marine al als je korporaal wordt, bij Land- en Luchtmacht pas als je sergeant wordt, en krijg je je eigen verblijf en hoef je niet meer bij het 'gepeupel' te vertoeven in je vrije tijd.
Daar kwam ik voor het eerst in aanraken met 'gedestilleerd' en leerde ik jonge genever kennen. Helaas zijn de meeste genevers tegenwoordig kunstmatig vervaardigd maar een flesje ouderwetse Bols of Ketel 1 is niet te versmaden. Zowel de fles als het glas in de diepvries
Na een reisje met een torpedobootjager, kruiser of fregat nam ik altijd wel wat accijnsvrije drank mee naar huis en kwam daarbij toevallig eens met een fles whisky, Teachers, naar huis.
Niet te pruimen vond ik dat in het begin maar na de eerste halve liter, accijnsvrij waren altijd literflessen, was ik al ruim 50% over de drempel. Dronk ik het aanvankelijk 'on the rocks', van iemand die al jarenlang deze godendrank dronk leerde ik het ijs te vermijden. "Never dilute a good whisky" werd mij te verstaan gegeven en werd het ijs verbannen en de drank op kamertemperatuur of handwarm gedronken.
In de loop der tijd leerde ik ook de malts en single malts te waarderen die ook soms aardig aan prijs waren. Vele merken hebben inmiddels de revue gepasseerd en omdat wij regelmatig in Britse havens kwamen leerde ik in Britse kroegen, de 'pubs', afkorting van "Public House", The Famous Grouse kennen. Deze whisky wordt in het overgrote deel van de pubs als huismerk verkocht.
Met het klimmen der jaren verfijnt je smaak en kreeg een lichte voorkeur voor Glenfiddich in de bekende zwarte kokers. Maar ander malts zijn ook niet te versmaden. Inmiddels heb ik een aardig inzicht gekregen, heb een aantal 'nosing & tasting parties' en buiten een leuke aanbieding heb ik nu zo'n 4 tot 5 vaste whisky's die ik drink. 2 tot 3 maximaal op een dag.
Ab Woudstra
