1001 Whisky's die je geproefd moet hebben!
Geplaatst: 01 Nov 2012, 12:47
Boekrecensie
Titel: 1001 WHISKY’S DIE JE GEPROEFD MOET HEBBEN !
Taal: Nederlands
Uitgever: Librero
Jaar: 2012
ISBN: 978 90 899 82353
Auteurs: Diverse schrijvers, onder redactie van Dominic Roskrow
Aantal pagina’s: 960
Uitvoering: full colour, hard cover met stofomslag
Prijs: 19,95
In het Engels was dit boek er al een tijdje, maar er is nu ook een editie beschikbaar in een Nederlandse vertaling. Lijvig is bijna een eufemisme voor dit naslagwerk, zo zwaar is het. Toch is het geen zware kost in figuurlijke zin. Ruim twintig schrijvers, bekend en onbekend, rijp en groen, waaronder ook enkele bloggers, hebben zich gezamenlijk, onder redactie van drankenjournalist Dominic Roskrow, op meer dan 1.000 whisky’s en whiskey’s gestort. Elk kreeg er 50 toegewezen van Dominic en yours truly mocht onder andere met de Glenmorangie- en Bowmore-reeks stoeien en dat is geen straf. Bij elke beschrijving staan de initialen van de desbetreffende auteur vermeld, waarvan achterin het boek een ultrakorte bio is opgenomen. Het voorwoord is van Jim “Whisky Bible” Murray.
Wat voegt dit boek toe aan de immer uitdijende whiskybibliotheek? Nieuwe geluiden van nieuwe (aspirant-)schrijvers naast de vertrouwde stijlen van de gevestigde garde. De nieuwste ontwerpen qua etiket en fles. En ongetwijfeld hier en daar een verrassing voor de doorgewinterde whiskyliefhebber. Handzaam is het boek niet, handig wel, vooral als naslagwerk.
Het boek is vertaald door een trio dames van een vertaal- en tekstbureau. Altijd grappig om je eigen Engelse schrijfwerk in het Nederlands terug te zien, vertaald door een ander, waar je dat normaal zelf doet. Anders dus! Over het algemeen leest het boek prettig, maar het gebrek aan inhoudelijke kennis doet zich wel gelden. Enkele voorbeelden: Het maakt veel verschil wat voor type ex-sherryvat is gebruikt voor een whisky. Bij Kilchoman op pag. 414 laat de vertaler achteloos het woord “oloroso” weg wanneer ze het over sherry butts heeft. En “a hint of sherry influence” mag toch echt niet vertaald worden als whisky met een vleugje sherry (dat is wettelijk niet eens toegestaan). Wanneer je “stills” als “distilleervaten” vertaalt, toon je toch echt een gebrek aan kennis en zaai je bij novices nog verwarring ook (pag. 471). Gelukkig lezen ze bij Oban geen Nederlands. Er staan nog wel meer van die uitglijders in. In het vak hebben we het bij voorkeur over “geur” en niet over “neus”. En turf is reukloos, turfrook daarentegen niet. Kortom, door het hele boek heen worden bepaalde termen wat ongelukkig vertaald op een manier die in de whiskywereld op z’n zachtst gezegd een tikje ongebruikelijk is. Op de achterzijde van het boek wordt vrolijk vermeld dat het geschreven is door een internationaal team van “whiskymakers en recensenten”. Hey, redactie, er komt geen distillery manager aan het woord en om een groep gerespecteerde schrijvers, waaronder mijn collega’s Chuck Cowdery, Robin Laing en Gavin Smith, als recensent weg te zetten vind ik niet bepaald chique. Het ware wellicht beter geweest indien de eindredactie aan een professionele whiskyschrijver was aangeboden. Enfin, in die hoedanigheid ben ik nu eenmaal (te?) kritisch en dat moet ook.
Uiteindelijk is het een mooi en leesbaar boek geworden. De prijs is niet verkeerd en dat mag je van een uitgeverij als Librero ook verwachten. De Engelse editie is, met soft cover uitvoering, ruim 5 euro duurder. Advies: kopen, die Nederlandse editie!
Titel: 1001 WHISKY’S DIE JE GEPROEFD MOET HEBBEN !
Taal: Nederlands
Uitgever: Librero
Jaar: 2012
ISBN: 978 90 899 82353
Auteurs: Diverse schrijvers, onder redactie van Dominic Roskrow
Aantal pagina’s: 960
Uitvoering: full colour, hard cover met stofomslag
Prijs: 19,95
In het Engels was dit boek er al een tijdje, maar er is nu ook een editie beschikbaar in een Nederlandse vertaling. Lijvig is bijna een eufemisme voor dit naslagwerk, zo zwaar is het. Toch is het geen zware kost in figuurlijke zin. Ruim twintig schrijvers, bekend en onbekend, rijp en groen, waaronder ook enkele bloggers, hebben zich gezamenlijk, onder redactie van drankenjournalist Dominic Roskrow, op meer dan 1.000 whisky’s en whiskey’s gestort. Elk kreeg er 50 toegewezen van Dominic en yours truly mocht onder andere met de Glenmorangie- en Bowmore-reeks stoeien en dat is geen straf. Bij elke beschrijving staan de initialen van de desbetreffende auteur vermeld, waarvan achterin het boek een ultrakorte bio is opgenomen. Het voorwoord is van Jim “Whisky Bible” Murray.
Wat voegt dit boek toe aan de immer uitdijende whiskybibliotheek? Nieuwe geluiden van nieuwe (aspirant-)schrijvers naast de vertrouwde stijlen van de gevestigde garde. De nieuwste ontwerpen qua etiket en fles. En ongetwijfeld hier en daar een verrassing voor de doorgewinterde whiskyliefhebber. Handzaam is het boek niet, handig wel, vooral als naslagwerk.
Het boek is vertaald door een trio dames van een vertaal- en tekstbureau. Altijd grappig om je eigen Engelse schrijfwerk in het Nederlands terug te zien, vertaald door een ander, waar je dat normaal zelf doet. Anders dus! Over het algemeen leest het boek prettig, maar het gebrek aan inhoudelijke kennis doet zich wel gelden. Enkele voorbeelden: Het maakt veel verschil wat voor type ex-sherryvat is gebruikt voor een whisky. Bij Kilchoman op pag. 414 laat de vertaler achteloos het woord “oloroso” weg wanneer ze het over sherry butts heeft. En “a hint of sherry influence” mag toch echt niet vertaald worden als whisky met een vleugje sherry (dat is wettelijk niet eens toegestaan). Wanneer je “stills” als “distilleervaten” vertaalt, toon je toch echt een gebrek aan kennis en zaai je bij novices nog verwarring ook (pag. 471). Gelukkig lezen ze bij Oban geen Nederlands. Er staan nog wel meer van die uitglijders in. In het vak hebben we het bij voorkeur over “geur” en niet over “neus”. En turf is reukloos, turfrook daarentegen niet. Kortom, door het hele boek heen worden bepaalde termen wat ongelukkig vertaald op een manier die in de whiskywereld op z’n zachtst gezegd een tikje ongebruikelijk is. Op de achterzijde van het boek wordt vrolijk vermeld dat het geschreven is door een internationaal team van “whiskymakers en recensenten”. Hey, redactie, er komt geen distillery manager aan het woord en om een groep gerespecteerde schrijvers, waaronder mijn collega’s Chuck Cowdery, Robin Laing en Gavin Smith, als recensent weg te zetten vind ik niet bepaald chique. Het ware wellicht beter geweest indien de eindredactie aan een professionele whiskyschrijver was aangeboden. Enfin, in die hoedanigheid ben ik nu eenmaal (te?) kritisch en dat moet ook.
Uiteindelijk is het een mooi en leesbaar boek geworden. De prijs is niet verkeerd en dat mag je van een uitgeverij als Librero ook verwachten. De Engelse editie is, met soft cover uitvoering, ruim 5 euro duurder. Advies: kopen, die Nederlandse editie!
