Hielander Whisky Festival 7-8 februari 2020

[JvR]

Over een maandje is het weer zover: Het Hielander Whisky Festival in Alkmaar (wat gaat de tijd weer snel). Op de site valt te lezen dat dit de 10e editie is. Voor mij wordt dit geloof ik alweer de 4e keer dat ik ga, is toch wel een beetje een traditie geworden met een vast groepje. Ik vind het toch wel een leuk festival met een aantal standjes waar ik altijd wat leuks kan vinden: Ben Nevis Club, Whisky Train, Whisky Connection (met de altijd enthousiaste en gulle Michiel) en even vriendelijke Jurgen van Jurgen's Whiskyhuis.

Zelf ben ik er zaterdagmiddag bij.


http://www.hielanderwhiskyfestival.nl/index.aspx

@Edwinedje: Mocht jij toevallig dezelfde sessie bijwonen (volgens mij heb ik je weleens gespot daar), stuur me even een PB

[edwinedje]

@Edwinedje: Mocht jij toevallig dezelfde sessie bijwonen (volgens mij heb ik je weleens gespot daar), stuur me even een PB

Ik ben er inderdaad ook de zaterdag middag sessie, en ik ben er ook wel eens eerder geweest (4x).
Kan goed zijn dat je me gespot hebt ... heb zelfs een keer het lokale nieuws gehaald

Ga wel eerst de Masterclass doen ... en donderdag naar de Bald Eagles



PS:

De open dag bij Cor was een leuke middag met een hele hoop nieuwe gezichten en een enkele bekende.
Bij voorbaat excuses als niet alle namen en gezicht (combinaties) zijn blijven hangen en ik je bij een volgende ontmoeting wat glazig aankijk.

[Joris]

Leuk heren! Ik ben de vrijdagavond van de partij (voor mij de tweede keer Alkmaar).

[Sphexish]

Man, de tijd vliegt ontzettend inderdaad... Was de vorige editie écht alweer een jaar geleden?!

Ik ben er (samen met een maat van me) op de zaterdagmiddag alweer voor de tiende keer bij! Wij zullen, na ons traditionele rondje van de zaal, ook voornamelijk wel weer bij de immer indrukwekkende stands van de Whisky Connection of Jurgen te vinden zijn.

Mits we niet net aan de haggis of gehaktballen zitten natuurlijk...

[JvR]

Ik meen mij te herinneren dat er ooit een topic was over het kiezen van drankjes op een festival oid, maar kan het niet vinden.

Anyway ik heb de laatste tijd een lijstje bijgehouden van drams waar ik me ogen voor open ga houden. Leuk idee, in de praktijk betekent dit een lijstje van 15+ whiskies.

- Kilkkerran 8yo sherry
- Glen Keith
- Glen Elglin
- Ierse whisky
- Bourbon CS
- Bunna 18
- Springbank 15/18yo
- Tamdhu
- Px casks
- Oudere Islay
- Cadenhead (small batch)
- Balmenach
- Loch lomond
- Longmorn
- Inchgower
- Glendronach single cask

Benieuwd hoeveel ik hiervan ga proeven, waarschijnlijk niet zoveel en zie ik daar weer allemaal nieuwe dingen. Laat alleen maar weer zien hoeveel moois er nog te ontdekken valt.

[bwc]

kan iemand eens een update plaatsen hoe het was of zijn jullie nog te veel onder invloed ?

[Dre]

Gisterenavond geweest, wat opviel was dat het veel drukker leek dan eerdere edities, soms echt té.
Qua aanbod viel het dan weer op dat er deze keer weer meer en ook best interessant aanbod gratis was, o.a. wat nieuwe bottelingen van van Wees, Carn Mor en Hart Brothers.
Verder miste ik het brood, was de sfeer opperbest en al met al een hele leuke avond gehad.

[Fat Bastard!]

Hey Dre,
Ik ben 2 jaar geleden bij dit festival geweest, vrijdagavond sessie, en ik vond dat er t.o.v. andere festivals veel (meer) privé collecties stonden en een flink aantal daarvan behoorlijk forse dram-prijzen durfden te vragen voor redelijk standaard spul.
Is dat veranderd?
Vond het toen ook behoorlijk druk, vooral bij de importeurs was het dringen en bijna geen tijd voor praatje/uitleg.

Grz, Dre

NB heb me desalniettemin prima vermaakt hoor, en vind de locatie écht supermooi. Is een schitterende kerk.

[Sphexish]

Verslagje met foto's van de middagsessie op zaterdag 8 februari:



Na ruwweg een kwartier in de motregen van de traditionele doedelzakmuziek te hebben "genoten", mochten we ons eindelijk een weg naar binnen toe gaan dringen. Om daar vervolgens vrolijk in de traditionele rij voor de garderobe te gaan staan (welke gelukkig iets sneller ging dit jaar, door inzet van extra personeel). Hierna volgde de eveneens traditionele rij voor het ophalen van de Glencairn glazen, en tenslotte de nog traditionelere rij voor de aanschaf van de zogenaamde Alba's, het officiële papieren betaalmiddel tijdens het festival.

Long story short: tegen de tijd dat we aan ons eerste rondje langs de stands konden beginnen, was het half twee.

De locatie blijft prachtig:




We begonnen ons jaarlijkse drinkgelag bij het piepkleine standje van Jack Daniels, waar een vriendelijke brandambassadrice mij een Single-Barrel versie inschonk (best nog te hachelen) en mijn partner-in-crime voor Gentleman Jack koos (categorie "niet te zuipen").

Tja, je moet ergens beginnen hé...

Next stop:



Wij doen meestal niet zo aan het maken van plannen of doelstellingen vooraf, maar dit keer hadden we ons wel voorgenomen om even goed te gaan kijken bij de stand van whisky4all, omdat die zich specialiseert in bijzondere oude bourbons en wij daar beide nog niet veel ervaring mee hadden. Jim Beam bourbon was voor mijn goede vriend en mede-festivalganger tevens de eerste voorzichtige stap in de whiskywereld geweest, dus we waren benieuwd of we misschien een Jim Beam konden vinden aldaar.

En wis en warempel...



Een fles Beam's Choice 8 jaar oude whisky, uit één-of-andere "Collector's Edition" serie met jachthonden op de flessen. Gebotteld in 1977(!)

Nooit top-of-the-line whisky geweest natuurlijk, maar had nog aardig wat smaak na al die jaren in de fles, en zeker niet slecht.

Oh, en we hadden ook nog even die Old Grand Dad (114 jaar oud?! Neuh...) geprobeerd, maarreh... De helft daarvan ging uiteindelijk in de spoelemmer. Smaakte meer naar 114 minuten.

Onderweg naar deze stand was mijn oog al gevallen op een bepaalde fles op het tafeltje van Murray & McDavid, welke dus het volgende slachtoffer werd van onze dorstige kelen:



Prachtige oude Linlithgow, met vanille, wax en limoen in de geur en een verrassend kruidige, bittere doch fruitige smaak. Maar dus ook met een nogal aparte finishing (cognac), wat volgens de man die ons inschonk iets is waar Murray & McDavid zich in specialiseert, omdat zij de één van de weinigen zijn die zoiets aandurven met zeldzame whiskies zoals deze.

Goed verhaal. Korreltje zout erbij? Ja, denk het wel.

Het begon ondertussen al aardig druk te worden in de verschillende paden tussen de stands (en het hielp daarbij zeker niet dat er vaak grotere groepjes mensen breeduit stonden te nippen en babbelen, schijnbaar niet merkend dat ze hierbij enorme bottlenecks veroorzaakten). Maar goed, met een beetje creatief ellebogenwerk wisten we toch vooraan bij de stand van Van Wees te komen, waar in de Ultimate series altijd wel wat interessante nieuwe flessen gratis (of voor weinig) te proberen zijn.

They did not disappoint!



Deze Glencadam 2011 stak daarbij met kop en schouders boven de Aberfeldy 2013 en Caol Ila 2011 die we ook in ons glas kregen uit. Duidelijk jonge whisky in de neus, maar toch een miraculeus fris fruitbommetje.

Bij binnenkomst hadden we in het voorbijgaan op de stand van de Erfmann Collection al een aantal oud-uitziende en bijzondere flessen gespot, terwijl we deze stand in voorgaande jaren volgens mij zonder tweede gedachte voorbij waren gelopen. Volgens de vriendelijke en enthousiaste jongeman hadden ze speciaal voor het jubileum van het Hielander whiskyfestival een aantal golden oldies uit de kast gehaald en/of opengetrokken, en ik moet zeggen: hun keuzes stelden niet teleur.

Na veel wikken en wegen gingen wij voor:



Longmorn 1968 van Gordon & Macphail Reserve voor van Wees. Eén van de whiskies die (naast de 1969 vintage uit dezelfde serie) al tijden ergens bovenaan mijn bucket lijst prijkt. Prachtig, indrukwekkend spul...

En daarna:



Eeeen een 25-jarige Macallan uit (waarschijnlijk) 1975. Deze werd behoorlijk gehyped door de standhouders, maar ik moet zeggen... Uitstekende sherry-whisky hoor, zeker 89-90 punten waard, maar desalniettemin aanzienlijk overpriced. Zoals het een ouwe Macallan betaamd, zullen we maar zeggen...

Na al dat lekkers dachten we, laten we even wat gaan eten. We hadden in vorige jaren steeds van de uitstekende haggis genoten, maar dit keer gingen we eerst even voor een kaas en paté plankje:



Uiteraard samen met de whisky die de medewerkers van de Hielander ons als perfecte wijnwhisky/spijs combi aanraadden:



Een single-cask Glendronach uit 2003, met complimenten van de stand van bestofwhiskies. Prachtige, rijke, chocolade-achtige sherry. En inderdaad prima bij de pittige en romige kaasjes en wild-smaken van de zachte, smaakvolle paté.

Met onze smaakpapillen ge-reset door de crackertjes, gingen we meteen voor wat steviger spul:



Een 8 jaar oude cash-strength Kilkerran dus, uit een Oloroso sherryvat. Echt een monster deze whisky, dikke sherry met barbequesaus en gerookte ham en tabak. Aanradertje, mits je tegen een beetje 'vuile' sulfur-achtige elementen in de neus kunt. (Deze stonden mij in ieder geval niet tegen.)

Tja, hoe konden we daar nu overheen? Maar even bij de stand van Dutch Whisky Connection gaan kijken, daar hebben ze meestal wel iets wat je alle andere whiskies weer laat vergeten. Vorig jaar lukte hen dit met een fenomenale Longmorn 1969, maar deze keer viel mijn oog op een andere naam die ik zelden tot nooit kan laten staan:



Brora 30-year-old, de zesde special release uit 2007. Man, wat kan ik nog toevoegen aan alles wat er al over deze whisky gezegd en geschreven is... Wij werden er in ieder geval even stil van. Voor mij waren het vooral de klassieke Brora 'farmy' notes, bovenop alle andere smaaksensaties, die deze dram boven zoveel anderen uit tilde.

(Nogal trieste observatie bij deze favoriete stand van ons was trouwens dat er steeds meer lege historische flessen tussen de collectie staan. Mooi om toch nog naar die stukjes whiskygeschiedenis uit de 'good old days' te kunnen kijken, tuurlijk... Maar triest om te bedenken dat al dat jaren 60-70 spul over een tijdje dan toch echt voorgoed voor ons gewone stervelingen onbereikbaar zal gaan worden.)

Times flies when you're having fun!

Onze horloges gaven toen plotsklaps aan dat we op moesten schieten als we nog vóór de noodlottige doedelzak rond 16.45 uur nog een laatste glaasje whisky wilden hebben. Dus we schudden ons uit onze Brora-roes en gingen snel nog even langs de immer sfeervolle en bijzondere stek van de Whisky Train, waar ze weer netjes een lijstje met prachtige genummerde bottelingen hadden uitgeprint.

We gingen uiteindelijk voor Ardbeg Drum, in combinatie met wat lekkere pittige gehaktballetjes van de befaamde Meisjes met de Ballen (waarmee we meteen onze laatst overgebleven Alba's konden elimineren).

En deze was... Wel aardig? Niet echt wat je zou verwachten van een Ardbeg. Rum-finish enzo... Niet echt mijn kopje thee. Geef mij maar een Corryvreckan, Uigeadail, of de gewone Ardbeg Ten!

Maar goed, we maakten er het beste van, en keken nog even rond bij wat van de standjes met allerhande snuisterijen, zoals bijvoorbeeld deze decoratieve deksels van whiskyvaten:



En toen begaven we ons nog vóór de onvermijdelijke rush van 17.00 uur naar de garderobe terug, en was er weer een editie van het Hielander Whiskyfestival voorbij.



En eenmaal thuisgekomen, na een hartige maaltijd? Driemaal raaien...



... nog maar eentje dan? Je weet wel, om het af te leren?

Nou vooruit.

[Dre]

Hey Dre,
Ik ben 2 jaar geleden bij dit festival geweest, vrijdagavond sessie, en ik vond dat er t.o.v. andere festivals veel (meer) privé collecties stonden en een flink aantal daarvan behoorlijk forse dram-prijzen durfden te vragen voor redelijk standaard spul.
Is dat veranderd?

Of het voor alle privé collecties geldt durf ik niet te zeggen, maar ik zag toevallig wel bv. de Glenlivet 2007 vW Cask Strength staan bij zowel Van Wees zelf als in de privé collectie van Dutch Collection. Van Wees vroeg er 4 bonnen/euro voor, DC het dúbbele... En dan hebben we het over krappe 2cl's he.

Vond het toen ook behoorlijk druk, vooral bij de importeurs was het dringen en bijna geen tijd voor praatje/uitleg.

Nou, dát dus.

NB heb me desalniettemin prima vermaakt hoor, en vind de locatie écht supermooi. Is een schitterende kerk.

Helemaal eens wat betreft de locatie, en zoals eerder gemeld heb ik me inderdaad ook prima vermaakt!

[Dre]

Prachtige oude Linlithgow, met vanille, wax en limoen in de geur en een verrassend kruidige, bittere doch fruitige smaak. Maar dus ook met een nogal aparte finishing (cognac), wat volgens de man die ons inschonk iets is waar Murray & McDavid zich in specialiseert, omdat zij de één van de weinigen zijn die zoiets aandurven met zeldzame whiskies zoals deze.

Goed verhaal. Korreltje zout erbij? Ja, denk het wel.

Ik denk het níet. Murray & McDavid is een bottelaar met een eigen opslag (de pakhuizen van de oude Coleburn-distillery), waar ze heel veel experimenteren met rijping/finishing op allerlei verschillende vaten, waaronder ook veel verschillende wijnvaten. En daarbij schuwen ze het gebruik van oude(re) en/of zeldzame whisky's bepaald niet.
Maar leuke vondst! Ik heb deze helaas gemist, de momenten dat ik in de buurt van hun stand was kon ik er niet bij zonder een dosis geweld, dus maar verder geschuifeld...

(Nogal trieste observatie bij deze favoriete stand van ons was trouwens dat er steeds meer lege historische flessen tussen de collectie staan. Mooi om toch nog naar die stukjes whiskygeschiedenis uit de 'good old days' te kunnen kijken, tuurlijk... Maar triest om te bedenken dat al dat jaren 60-70 spul over een tijdje dan toch echt voorgoed voor ons gewone stervelingen onbereikbaar zal gaan worden.)

Dat laatste is helemaal waar natuurlijk, maar betreft de vele lege flessen bij deze stand: De inhoud daarvan ligt in kleinere flesjes áchter de stand, om kwaliteitsverlies tegen te gaan als de fles al een stuk leger is . Er is dan dus niet héél veel meer over (dus dat sluit naadloos aan bij het tweede deel van je constatering), maar het is ook nog niet helemáál weg.

Leuk en uitgebreid verslag trouwens!

[Sphexish]

Ik denk het níet. Murray & McDavid is een bottelaar met een eigen opslag (de pakhuizen van de oude Coleburn-distillery), waar ze heel veel experimenteren met rijping/finishing op allerlei verschillende vaten, waaronder ook veel verschillende wijnvaten. En daarbij schuwen ze het gebruik van oude(re) en/of zeldzame whisky's bepaald niet.
Maar leuke vondst! Ik heb deze helaas gemist, de momenten dat ik in de buurt van hun stand was kon ik er niet bij zonder een dosis geweld, dus maar verder geschuifeld...

Okee, dan stoppen we het desbetreffende zoutkorreltje maar weer netjes terug in het vaatje! Bedankt voor de info man! Het klonk gewoon een beetje als de gebruikelijke borst- en schouderklopperij die je op een festival als deze wel vaker voor je kiezen krijgt.

Dat laatste is helemaal waar natuurlijk, maar betreft de vele lege flessen bij deze stand: De inhoud daarvan ligt in kleinere flesjes áchter de stand, om kwaliteitsverlies tegen te gaan als de fles al een stuk leger is . Er is dan dus niet héél veel meer over (dus dat sluit naadloos aan bij het tweede deel van je constatering), maar het is ook nog niet helemáál weg.

Ach ja, vandaar, dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken.

[Fat Bastard!]

.... Murray & McDavid is een bottelaar met een eigen opslag (de pakhuizen van de oude Coleburn-distillery), waar ze heel veel experimenteren met rijping/finishing op allerlei verschillende vaten, waaronder ook veel verschillende wijnvaten. En daarbij schuwen ze het gebruik van oude(re) en/of zeldzame whisky's bepaald niet.
......

Tijdens een speyside trip bezocht. Was erg leuk om daar rond te kijken en te vragen wat en hoe zij werken...maar vooral om in de warehouse te kunnen proeven wat ze zoal hebben liggen.
Hadden daar de eerste kennismaking met een Koval finish (een Caol Ila in dit specifieke geval) finishes op deze vaatjes zie je nu zo af en toe opduiken.

[WhiskyDudes]

Prachtige oude Linlithgow, met vanille, wax en limoen in de geur en een verrassend kruidige, bittere doch fruitige smaak. Maar dus ook met een nogal aparte finishing (cognac), wat volgens de man die ons inschonk iets is waar Murray & McDavid zich in specialiseert, omdat zij de één van de weinigen zijn die zoiets aandurven met zeldzame whiskies zoals deze.

Goed verhaal. Korreltje zout erbij? Ja, denk het wel.

Ik denk het níet. Murray & McDavid is een bottelaar met een eigen opslag (de pakhuizen van de oude Coleburn-distillery), waar ze heel veel experimenteren met rijping/finishing op allerlei verschillende vaten, waaronder ook veel verschillende wijnvaten. En daarbij schuwen ze het gebruik van oude(re) en/of zeldzame whisky's bepaald niet.
Maar leuke vondst! Ik heb deze helaas gemist, de momenten dat ik in de buurt van hun stand was kon ik er niet bij zonder een dosis geweld, dus maar verder geschuifeld...

Eehh, ik denk het WEL. Want hoewel je verhaal klopt is er natuurlijk niet één bottelaar die een 25 yo whisky in één of ander exotisch vat gaat kieperen en maar afwacht wat het wordt. Whisky steek je over in een ander vat als de ontwikkeling niet goed gaat met je verwachtingen en voor mij (als nieuwbakken bottelaar) geef je eigenlijk een brevet van onvermogen af als je een jaren '80 Linithgow in een cognac vat gaat kieperen puur omdat je kennelijk de wereld wilt laten weten 'niet omdat het moet maar omdat het kan'. Of het in ieder geval doet voorkomen dat je dit doet omdat het kan; als ik de score op WB bekijk was het kennelijk na 23 - 25 jaar nog niet veel soeps en zijn ze geschrokken toen ze 'm eindelijk gingen proeven en is toen maar besloten 'm in een cognac vat te kieperen en er een mooi verhaal van te maken...
Wat je mi aangeeft met dit soort stunts is dat je de afgelopen 20-25 jaar je portfolio niet hebt gevolgd, aka je vaten niet jaarlijks heb geproefd. Geen haar op mijn hoofd die er over peinst een 25 yo zo maar in een ander vat te kieperen tenzij er iets serieus mis mee is. (al ben je dan echt te laat om er nog wat van te maken)
Maar that's just my 2 cents.

[Dre]

<helder verhaal>

Je betoog klinkt plausibel en je zou heel goed gelijk kunnen hebben, maar wellicht wel iets té zwart-wit als het specifiek deze bottelaar betreft. Die doen namelijk haast niet anders, combinaties van verschillende vatrijpingen. En dat zullen toch echt niet allemaal vaten zijn waar iets grondig mee mis is, mag ik hopen. Misschien dat het voor een aantal (en de wat oudere?) vaten opgaat, maar het experimenteren is ook wel een kenmerk van ze, waarmee ze zich kunnen onderscheiden van veel andere onafhankelijke bottelaars. En met een eigen ruim pakhuis hebben zij ook de mogelijkheden die menig andere bottelaar daarvoor niet eens heeft.
Maar misschien ben ik hierin wel te naïef hoor, dat sluit ik zeker niet uit .