Ab's whisky anekdotes

[Trebla]

Welkom op dit gezellige forum, Ab en veel plezier. Enkele sappige verhalen uit jouw marinetijd kun je wat mij betreft hier best kwijt, hoor.
Vind ik althans, wellicht 'n beetje gelardeerd met wat whisky en/of andere alcoholische dranken! Aardig ideetje?


René

Nou, het is dat je zo aandringt maar ik ben toch bezig voor een paar anderen. Je moet weten dat ik van het varende deel van mijn karriëre, ruim 25 jaartjes, altijd aantekeningen heb gemaakt die ik dan later op de (elektrische)schrijfmachine -wie weet nog wat voor een ding dat was?- heb uitgewerkt tot korte verhaaltjes onder de noemer "marine anekdotes".

Hier wordt door ons ook nog een fietstocht georganiseerd en rijden we een kleine 60km met een 30tal mensen en wat Yanken. Hier slaan we, als toekomstige FLO-ers (funktioneel leeftijdonstlag) de nodige drank in van Bourbon tot Jack Daniel nr 7.
Dan de grote oversteek over de grote visvijver naar Dun Laoghaire, beter bekend onder de naam Dublin, waar we een keur aan whisky en whiskey inslaan. Lekkere Jameson maar ook andere typies Ierse whiskey's. Bij een drankengroothandel sla ik dan een zestal highland malts in en is de kunst deze, buiten het zicht van de douane van boord te krijgen. We schrijven 1987 en aan boord zitten een paar onderofficieren, w.o. mijn persoontje, voor wie het de laatste reis is. We varen eerst naar Madeira waar er heerlijke Madeira wijn wordt ingeslagen. Het lijkt wel dropwater en de kok doet er nog wat van door sommige gerechten. Via Barbados in het Caribies gebied varen we dan, met een tussenstop in Curaçao van een week, door naar Miami. Daar bezoek ik een niocht die daar woont. Savonds doen we ons meestal te goed aan een aantal drankjes buiten het standaard Heinekenbier. Olieladen in Fort lauderdale en blijven we een zater- en zondag liggen om vervolgens naar Philadelphia te varen en onder tussen met een zestal Amerikaanse shepen al oefenend op te stomen.
Hier liggen we in het weekend tijdens 'the day of the forces' en is een hele happening. Vier dozen met drankflessen bergen we in een hok in de stuurmachinekamer in de hoop dat de 'zwarte bende', de recherche van de doune, deze over het hoofd zien. Dat lukt maar dan nog van boord terwijl je maarv twee x 0,75ltr op je douane verklaring mag meenemen van boord.
Dan nemen we, per keer dat we naar huis gaan, telkenss twee flessen mee die we dus rustig aan de douane kunnen tonen.
Na bijna twee weken en niet elke dag wat mee te nemen, heb ik alles thuis en kan ik voldaan een Glenfiddich opentrekken.
Achteraf hoor ik dat er maar één gepakt is die het risiko nam om een flesje meer dan geoorloofd mee naar huis te nemen.
Dát werd meteen een duur flesje want je moet buiten de accijns ook nog een flinke boete betalen.
Van de 13 flessen die ik mee had ging de laatste ruim een jaar later pas op.@b

[Trebla]

We schrijven 1985 en zijn met een marine smaldeel op oefening in de Midd. Zee en zijn van plan om het weekend in Toulon door te brengen.
De dag er voor worden alle schepen door de bevoorrader Poolster van de nodige brandstof, stook- en dieselolie, met overgeven lichte lasten komen er o.a. frisdrank en voeding over.
Helaas, helaas gaan we met onze kruiser iets te ver uit elkaar en wordt de slang kapotgetrokken en ondanks dat de veiligheidskleppen goed werken, komt de inhoud van de slang tegen de brede zij op de dekhuizen terecht.
Meteen wordt de verbinding verbroken, wordt de vaart eruit gehaald en wordt er een slope gestreken om van een afstand de schade te overzien. Dat gaat van een afstandje beter als dat je er met je neus bovenop staat.
Het schijnt, volgens de bootsman en schipper, mee te vallen en worden er vaten met NAVEE aan dek gezet. Vet en olie oplosmiddel en worden er stellages aan de railing bevestigd zodat de matrozen buitenboord de romp kunnen gaan schoonmaken.
Dit is nog nooit vertoont, rustig varend en de matrozen buitenboord op de stellage om de romp buitenboord te cleanen.
Dit gaat tot zo'n twee uur snachts door met behulp van grote lampen, zogenaamde breedstralers. Ook worden er lampen opgetseld van de scheeps illuminatie. Als de moed er een beetje uit gaat komt de eeste officier, de rechterhand van de kommandant en chef inwendige dienst, als de zaak voor het binnenlopen helemaal is geklaarde, dus ook weer in marinegrijs is gezet, dan wordt er een ouderwetse 'oorlam' geschonken. En nu eens geen genever maar onvervalste whisky van een goed merk.
Zelf ga ik om even overhalf twaalf naar kooi en als ik de volgende ochtend vanuit mijn hut over dek naar de Gouden Bal (onderofficiersverblijf) ga -ik kan ook onderdeks door de whalegang lopen- zitten er een paar matrozen en twee kwartiermeesters met tumblers in de hand van hun welverdiende versnapering te genieten.
We hadden aanvankelijk gevraagd om met onze stuurboordszijde (rechts) te worden afgemeerd, onze bakboordszijde (links) staat weer helemaal in de goede verf endus kunnen we afmeren over bakboord, de kant waar ook de statietrap zich bevindt. We raken wel een paar flessen Glenfiddich kwijt op deze manier en is wat anders dan het eeuwige Heineken.
@b

[Trebla]

Helaas komt eens de tijd dat je het tijdelijke met het eeuwige gaat verwisselen.Dat was het geval met een familielid, een niet getrouwde man van 98 lentes en nog geheel zelfstandig wonend.
Ik wist van zijn bestaan maar had hem nog nooit ontmoet. Het enige wat ik wist dat hij vanwege zijn zeemanschap geen vaste relatie wilde hebben.
Ik kreeg dus een rouwkaartje binnen waarin stond dat hij met zijn krantje op schoot was overleden en was gevonden door een kleindochter die ging kijken hoe het met hem was en of hij wat nodig had. Gekookt werd er door familie bij hem in de buurt.
Ik stuurde dus een condoleance als blijk van medeleven. Dan, enige tijd later, krijg ik een briefje van een notaris over "boedelverdeling" die zal plaatsvinden in Hulst, Zeeuws Vlaanderen. De man woonde in Clinge (nooooit van gehoord) dat in de buurt van Hulst ligt.
Eén ding kon ik zo al in mijn zak steken: men had tussen de bezittingen een heel aparte fles gevonden waarin whisky zou moeten zitten. Als whiskydrinker was mijn belangstelling gewekt.
Dus van uiterst noord naar uiterst zuid van Nederland en knoopte er meteen een paar dagen Vlaanderen aan vast o.a. naar onze oude woonplaats De Haan, dichtbij Oostende, waar ik ooit heb gewerkt in een ver verleden eind 70-er jaren.
Ter zitting van de notaris kan ik een bezoekje brengen aan de lokatie waar veel van de man zijn bezittingen liggen uitgestald. Hij blijkt een lijst te hebben gemaakt, ter voorkoming van familie ruzie, aan wie hij bepaalde inboedelstukken wil gunnen. Ook ik sta op die lijst met als enige artikel die fles met whisky.
Redelijk nieuwsgierig geworden bekijk ik de fles. Een mij totaal onbekend merk Buttmer dat genummerd blijkt te zijn. 1235 staat er op en er zit om de hals van de apart gevormde vierkante fles met een inhoud van 0,85l. en 75% vol. De fles zelf, vierkant, waarvan alle vier de vlakken een zeer bobbelig oppervlak hebben. Op het etiket staat dan vervolgens: Buttmer malt highland spirit, limited bottling. Destilled and matured in Scotland at Bridge of Alan and bottled at 'whisky packers' at Luton Eng. In het bijgevoegde papiertje staat dat het een 'testbottling' is geweest 'with a total amount of 1500 bottles'. Het gaat verder met "the signature of the masterpacker is the proof of the origin of this whisly" Getekend Iaien McFarley. De whisky is 17 jaren oud. Lijkt me een gioed idee om deze tijdens het oud/nieuw te ontkurken en dat dus ook gedaan. Nou de smaak is heel apart met, naar mijn idee turf en chargcoal, in de verte een Jack Daniel maar allemaal heerlijk bijsmaken en de reuk is, na twee druppeltjes water, ook niet te versmaden. Er zijn, gelukkig, nog maar twee glaasjes uit. Heb ik iets héél bijzonders onder de kurk? The answer is an unconditional YES. Geen idee wat er ooit is voor betaald. Voorlopig houdt ik mij onledig met de pas gekochte fles Jameson.
@b