Eerste vakantiedag en geen verplichtingen vandaag, vrouwlief druk bezig, kind naar de bso en aansluitend hapje eten bij een vriendinnetje … dus de perfecte gelegenheid om eens een paar samples bij elkaar te rapen en naast elkaar in te schenken in de late middag. Lekker genieten tot in de late uurtjes!
De keuze valt op een verticaaltje Longmorn, een stokerij waarvan ik eigenlijk nog niet bijster veel van heb geproefd en des te benieuwder naar ben. In het glas gaan:
- Longmorn 16 (eigen fles):
https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... 6-year-old- Longmorn 2005-’19 GM:
https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... rn-2005-gm- Longmorn 2005-’20 NSS (ff oloroso):
https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... n-2005-nss- Longmorn 1999-’19 GM (refill hoggie):
https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... rn-1999-gm- Longmorn 1998-’21 DD (bourbon/hogshead?):
https://www.whiskybase.com/whiskies/whisky/181338- Longmorn 1996-’14 vW (sherry butt)
https://www.whiskybase.com/whiskies/whisky/58623-Longmorn 1966-’11 GM (ff sherry butt)
https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... rn-1966-gmOp de eerste twee na zijn ze allen op vatsterkte gebotteld. Die eerste twee zijn aardige inkomertjes, en wijzen op een typische Speysider met een wat steviger destillaat. Vrij fruitig en kruidig (maar beide niet uitzonderlijk). Vrij zoet ook, en met een minihintje rook op de afdronk. Echt zo’n malt om een blend wat karakter mee te geven.
Mijn ‘16’ is een oudere versie (2014), met de nieuwere officiële bottelingen heeft Longmorn zichzelf uit de markt geprijsd en onsterfelijk belachelijk gemaakt (de 16 kostte ineens ruimschoots het dubbele en de 23 (
https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... tab-prices) werd in 2016( !) voor tegen de 1000 euro in de markt gezet. Stof happen op de schappen dus, en dat is nog steeds zo. Enfin, de 16 is een fijne dram die lekker naturel en op hogere sterkte (48%) is gebotteld. GM’s “Distillery Label” kon me net als de 16 ook best bekoren, met name de neus is erg fijn.
De twee oudere op (bourbon?) hogsheads gerijpten bieden wat meer diepgang, maar blijven licht achter bij verwachting om eerlijk te zijn. Ze zijn iets gesloten en hebben water en tijd nodig, al komt de 1998 met wat extra aandacht uiteindelijk wel prachtig uit de verf.
En hoe doet Longmorn het op sherry? Fantastisch als ik van deze tasting mag uitgaan!
De 2005 NSS is een zeer geslaagd voorbeeld van een ‘moderne’ op oloroso gerijpte whisky. Kneiterdonker en over the top, met veel sherry, choco, koffie, donker fruit, maar geen offnotes en goed geïntegreerde alcohol ondanks de 63,1%. Mooi! De 1996 sluit aan bij de goede reputatie die Van Wees heeft opgebouwd met de cask strength sherried Longmorns uit dat jaar.
En dan de 1966 GM… Dit was natuurlijk de gedoodverfde winnaar van deze tasting, en hij steekt idd met kop en schouders boven de rest uit. Een van de toppers die ik dit jaar heb geproefd, goed dat ik mijn top3 over 2024 nog niet heb gepost. Met name de neus trekt je naar een ander universum, die oude sherried whiskies zijn echt een klasse apart. Hartig, overrijp fruit, gebalanceerde zoetheid, die fragiele spanning tussen teveel houtinvloed en levendige diepgang, bla bla bla. Hij deed me aan een andere Longmorn denken die ik ooit eens heb mogen sampelen:
https://www.whiskybase.com/whiskies/whi ... rn-1964-gm
)